Naslov/Header

Srpski Dobrodošli na Blog tradicionalne astrologije astrologa Nataše Karalić Koprivice. Blog je dvojezičan i sadrži tekstove na srpskom i engleskom jeziku. Na ovom mestu možete čitati tekstove o pojmu, predmetu i poreklu (istorijatu) astrologije, natalnoj, elekcionoj, horarnoj i mundanoj astrologiji. Blog predstavlja konzervativan pristup astrologiji, onakav kakav je bio u delima astroloških velikana poput: Marka Manilija, Klaudija Galena, Doroteja Sidonskog, Klaudija Ptolomeja, Firmika Materna, Mašalaha, Al Birunija, Ibn Ezre, Al Hajata, Gvida Bonatija, Vilijama Lilija, Nikolasa Kalpepera i drugih. Ukoliko ste posebno zainteresovani za horarnu astrologiju, pozivamo vas da posetite i Blog horarne astrologije.

English Welcome to the Natasa Karalic Koprivica's Traditional Astrology Blog. The Blog is bilingual and contains articles in Serbian and English. Here you can read articles on the notion, subject and history (origin) of Astrology and on Natal, Electional, Horary and Mundane Astrology as well. Blog represents conservative approach to Astrology, as it was in the works of the Greats such as: Marcus Manilius, Claudius Galen, Dorotheus of Sidon, Claudius Ptolemy, Firmicus Maternus, Masha'allah, Al-Biruni, Ibn Ezra, Al Khayyat, Guido Bonatti, William Lilly, Nicholas Culpeper and others. If you are particularly interested in Horary Astrology, we invite you to visit and Horary Astrology Blog.

15 November 2011

Ljubav i brak u tradicionalnoj astrologiji

Pitanja ljubavi i braka najdetaljnije su razmatrane oblasti tradicionalne astrologije. Poglavlja astroloških udžbenika starih autora posvećena ovom segmentu natalnih horoskopa ubedljivo su najopširnija i veoma različita. Marko Manilije, rimski pesnik , astrolog i autor astrološke poeme u 5 knjiga „Astronomike“ sa samog početka hrišćanske ere, mundanim kućama posvećuje solidan segment svog dela. Naziva ih loca temples, sedes i partes i najpre navodi tzv. malefične delove natalnog dijagrama, one mundane kuće koje nisu u poznatoj geometrijskoj vezi sa ascendentom: 2, 6, 8 i 12. U II knjizi pomenutog dela od 864. stiha stoji: „ Ona koja se diže kao treća od najviših nebesa nesrećno je mesto, neprijateljsko prema budućim događajima i prepuno zla; nije sama jer jednaka joj je ona koja sija zvezdom na suprotnoj strani, blizu tačke zalaska. Čini se da se ova poslednja još više ističe i svaka od ovih kuća pokreće čoveka ka kardinalnoj tački i podjednako širi propast. Svaka je porta laboris per se ( kapija napora );  jedna za uspon ( 12.), druga za pad ( 6.). Bolja sudbina ne čeka ni tačku zalaska iznad ( 8.) ili ispod ascendenta ( 2.). Prva se obrušava, a druga se izmiče i povlači, a svaka se trese pri svom neminovnom kraju budući da je blizu kardinalne tačke i samo što nije igubila oslonac i propala. S pravom su poznate kao prebivalište Tifona Titana.“ 11. mundano polje Manilijevi savremenici nazivaju bonus daemon ili bonus genius dok je on imenuje fors na jednom i fortuna felix na drugom mestu. Ovo je tradicionalno kuća Jupitera i velike sreće, ali ništa preciznije o njoj ovaj pisac ne govori. Naspramnu 5. kuću zove daemonie i njoj dodeljuje, vrlo specifično i samo njemu svojstveno, oblast zdravlja i bolesti. Mundano polje deus je Manilijeva 9. kuća koja, takođe, ima vrlo posebno i izvanredno značenje u astrologiji ovog ranog astrološkog pisca. Po njemu ovo polje pokriva pitanje tela i vitalnosti jer pripada Suncu. 3. kuća ostaje nedorečena. Naziva je dea, njom vlada Mesec u skladu sa dominantnom tradicijom i jedino što za nju kaže jeste da „sija žutim svetlom i nadzire smrt“ , verovatno zbog činjenice da kao kuća naspramna solarnoj 9, koju vezuje za vitalnost, ova mora imati suprotno značenje. U svemu je Manilije veoma specifičan pa tako i u pogledu značenja mc-a i 10. polja koje po njemu i još nekim drevnim astrolozima primarno pripada Veneri i stara se o pitanjima braka naspram 4. koja pripada Saturnu, precima i ocu pre svega. Prva kuća je  Merkurova i ista vlada sudbinom dece dok 7. (ditus ianua) opisuje smrt natusa. Manilije se tako javlja kao najspecifičniji i najoriginalniji autor tradicionalne astrologije, u mnogočemu nedorečen i kontradiktoran i, jednako tako, vrlo originalan. U pogledu braka Manilije je jasan. Isti pripada Venerinoj 10. kući. Prema posebnom sistemu „kruga sreće“, tj. horoskopu zasnovanom na tački fortune, braku Marko Manilije dodeljuje 5. mundano polje što je jedini put da se u teoriji astrologije ovo polje javi u pitanjima partnerstava.

Dorotej pitanja ljubavi i braka u svojoj  „Carmen Astrologicum“ vrlo detaljno obrađuje u II knjizi pod naslovom „Predviđanja uz pomoć Venere“. Sam naslov nagoveštava da se suština ovog dela natalne problematike primarno razmatra na osnovu Venere i njenih triplicitetnih dispoizitora po čijoj primeni je ovaj autor najpoznatiji. Prema ovim pravilima ako su vladari tripliciteta Venerinog znaka u natalnom dijagramu ugaoni i u aspektu sa njom to je dobar znak za stabilan i srećan brak. Obično se posmatraju prva dva triplicitetna vladara. Svaki se faktor i finije može kvalifikovati pa tako dodatni benefični pokazatelj biće i ako su vladari tripliciteta i sama Venera zodijački snažni, brzi i u direktnom kretanju i daleko od Sunčeve pozicije, ali ne naspram njega jer su tada retrogradni ( u slučaju planeta suprasolarnog sektora). Ako se desi da su Venera i njeni triplicitetni vladari kadentni, debilitirani mundano ili zodijački, u konjunkciji ili opoziciji sa Suncem ili malefikom, tada se osoba neće ženiti/udavati ili će biti u vezi sa onima iz nižih socijanih slojeva, promiskuitetnima ili partnerima znatno starijim ili znatno mlađim od sebe. Ovde Dorotej, zapravo, ukazuje na neku vrstu potpuno neadekvatnog ljubavnog partnera i društveno neprihvatljiv ukus po ovim pitanjima. Nevolje zbog ljubavnih partnera nastaće i onda kada se desi da su vladari tripliciteta na ekvidistanci imeđu malefika, a Venera je kadentna ili ugožena po nekom osnovu.

Od posebnih aforizama na ovu temu ističu se sledeći: Venera i Jupiter u aspektu i benefičnim kućama simbolizuju dobar brak sa osobom snažnog moralnog integriteta ili brak sa uglednim i dobrostojećim partnerom; Venera u mundanoj kadenciji i istovremenom aspektu sa Marsom i Jupiterom, dok su njeni triplicitetni vladari na uglu, simbolizuju brak muškarca sa promiskuitetnom ženom i ženom burne ljubavne prošlosti zbog čega će osoba izaći na loš glas i biti javno ponižena; malefik u konjunkciji, opoziciji ili dekster kvadratu prema Veneri je natalni pokazatelj lošeg i neuspešnog braka, tuge i nesreće zbog istog ili zbog bračnog partnera; Merkur u Vagi ili Biku u aspektu sa Saturnom simbolizuje ljubavne veze ili brak sa vrlo siromašnom osobom ili sa strancem/strankinjom; blizak aspekt između Jupitera, Venere i Meseca daće brak sa uglednom osobom ili srećan i stabilan brak; ukoliko je Mesec istovremeno aspektovan od strane oba malefika, ali iz oba zodijačka smera osoba će u životu ostvariti ljubavnu vezu sa partnerom neke ugledne osobe ili osobe od političke moći; ukoliko se u dnevnom rođenju desi da se Venera nađe na ascendentu ili mc-u i vrlo blizu Sunca, pri čemu je Mars na nekom uglu ili u konjunkciji sa tačkom braka, tada će osoba ostvariti brak sa osobom  iz vrlo siromašne porodice ili osobom druge rase; ukoliko Merkur i Venera istovremeno aspektuju tačku braka muškarac će oženiti pevačicu, balerinu ili ženu sa estradnim zanimanjem.

Venera na jednom od dva ženska ugla (descendent ili ic) u muškim nativitetima često je znak gubitka partnerke usled njene prerane smrti ili pak braka u poznim životnim godinama. Takođe, ovakva mundana pozicija Venere simbol je nestabilnog emotivnog života muškarca i čestih i površnih ljubavnih veza. U ženskim natalima Mars na ovim uglovima označava isto u pogledu muškaraca i braka. Na preranu smrtu žene u muškom natalu ukazaće i pozicija Venere u 12. ili 6. kući uz blizak aspekt od strane Jupitera iz 10. ili 8. kuće.

Mars i Venera u poziciji uzajamne recpecije po domicilu ili u istom znaku ukazuju na razvijenu seksualnost natusa. Trojna konjunkcija između Venere, Marsa i Merkura ili pozicija ove tri planete u istom znaku znak su velikih bračnih nestabilnosti i brojnih partnera. Ukoliko je prvi triplicitetni Venerin dispozitor dobro zodijački i mundano integrisan, a drugi loše onda će bračne i ljubavne stvari biti dobre u mladosti, a loše u poznim životnim godinama ili će prvi brak biti dobar, a drugi loš i isti će uslediti posle gubitka prvog partnera. Obrnuto tumačenje postojaće u slučaju da je prvi triplicitetni vladar loš, a drugi dobar.

Venera u svom domicilu je dobar znak za brak u svakom pogledu s tim što je u Biku stabilnija nego u Vagi u kojoj neretko daje brojne partnere pre braka. Ukoliko je Saturn u istom znaku sa Venerom ili se Venera nađe u Saturnovim terminima dok je Saturn istovremeno aspektuje, muškarac će oženiti udovicu ili od sebe stariju ženu ili neuglednu i siromašnu ženu. U ženskim natalima Venera u bliskoj vezi sa Marsom ili u Marsovim terminima, dok je on istovremeno aspektuje, znak je promiskuitetne i neverne žene ili neplodne i neverne žene u muškim natalima. Spaljena  Venera ili Venera u solarnom orbisu, ili Jupiter u takvoj poziciji, a u vezi sa Venerom preko aspekta znak su braka sa ženom iznad 45. godina. Mesec i Venera u domicilu ili egzaltaciji Jupitera, pri čemu Mesec blisko aspektuje Jupitera, znak je ljubavne veze sa rođakom. Na isto ukazuje bliska opozicija između Venere i Meseca preko malefične kuće ili kada se ženske planete nađu u istom znaku u malefičnoj kući u muškom natalu. Na incestne veze takođe ukazuje i Venera ili Saturn na ascendentu u domicilu jedne od pomenutih planeta u međusobnom apsektu ili bliskom aspektu sa Mesecom te aspektna veza između tačke braka i njenog vladara i Meseca.

Blizak aspekt debilitirane Venere i Meseca u ženskim natalima znak je promiskuitetne žene i žene koja je sklona plaćanju seksualnih usluga. Na isto ukazuje i loš aspekt Saturna prema debilitiranoj ili Veneri u kardinalnom znaku. Bliska veza Venere i Marsa preko konjunkcije ili aspekta simbolizuje razvratnost. Ukoliko su obe planete u istočnom kvadrantu osoba će biti poznata po tome. Ukoliko su u zapadnim delovima natala onda će činiti sve da u tome ostane diskretna osim ako jednu ili obe planete ne aspektuje neki od luminara. U tom slučaju svoje ljubavne afere osoba neće moći da sakrije i po njima će biti poznata svojoj okolini.

Posle razmatranja Venere Dorotej se okreće 7. mundanom polju.  Blizak aspekt između malefika i tačke zalaska Sunca, pri čemu je domicilni vladar znaka descendenta kadentan ili ugrožena na neki način, onda će brak biti loš ili ga uopšte neće ni biti. Planeta koja ugrožava descendent ukazaće na vrstu opstrukcije. Saturn donosi loše ljubavno iskustvo sa starijim partnerima ili loše bračno iskustvo zbog intervencije starije osobe. Jupiter je znak opstrukcije od strane nekog uglednog muškarca ili osobe iz viših socijalnih slojeva. Merkur narušava brak zbog tračeva, ogovaranja ili otkrivanje neke tajne jednog od supružnika, Mars narušava stabilnost usled agresije i svađa. Konjunkcija Merkura i Marsa na descendentu ili kvadrat ili opozicija ovakve konjunkcije prema descendentu znak je ubistva partnera, najčešće ubistva supruge.

Od relevatnih tačaka za ovu natalnu oblast Dorotej ističe:  Saturnovu tačku braka sa formulom ascendent+ Venera- Saturn za muške natale, obrnuto za ženske; tačku braka fortune koja se dobija odbijanjem luka tačke fortune od stepena natalne Venere u muškim natalima, odnosno, odbijanjem luka ove tačke od stepena Marsa u ženskim natalima i tačku ljubavnih veza koja se dobija odbijanjem stepena natalne Venere od ascendenta prema prema njenoj udaljenosti od descendenta na onoj strani dijagramske hemisfere na kojoj se Venera nalazi.

Broj eventualnih brakova Dorotej rešava na sledeći način. U muškim natalima broj planete između mc-a i Venere pokazaće broj brakova ili broj ljubavnih partnerki. U ženskim natalima broj planeta između mc-a i Marsa daje broj partnera. Ukoliko je Mars na mc-u onda se broji od mc-a do Jupitera. Kadentna Venera u muškim natalima znak je emocionalne nestabilnosti i odsustva braka. Na isto ukazuje i Marsova kadencija u ženskim natalima.

Homoseksualnost i promiskuitet prema Doroteju

Natalni signifikatori muškog homoseksualizma jesu: Venera u Blizancima ili Devici u 8. 6. 12. ili 2. kući ili Merkur u jednoj od pomenutih kuća uz Veneru u pomenutim znacima, Merkur i tačka braka u istom znaku dok je Merkur na nekom uglu, u muškom znaku, recepcija po domicilu između Marsa i Merkura ili bliska aspektna veza između ove dve planete, naročito preko muških znakova, Venera u jednom od znakova požude ( Ovan, Bik, Jarac, Ribe), u okviru solarnog orbisa ili u superiornom aspektu od strane Marsa ili Saturna, opozicija između Venere i Meseca na osi horizonta, naročito u Lavu, Devici, Ovnu, Škorpiji, Jarcu i Vodoliji, Venera u uzajamnoj recepciji po znacima sa Saturnom, u 4. 7. 6 ili 12. kući.

Na žensku homoseksualnost ukazaće: Kadentna Venera u malefičnoj kući u bliskoj vezi sa malefikom na uglu u ženskim znacima, luminari u ženskim znacima u lošem aspektu od strane Marsa ili Saturna u Ovnu, Biku, Jarcu, Vodoliji ili Ribama, luminari u muškim znacima zajedno sa Venerom u muškom znaku na uglu ili uglovima pri čemu su dve od ove tri planete ili sve tri u međusobnoj opoziciji ili kvadratu.

Mesec u Biku, Vodoliji ili Ribama uz konjunkciju Merkura i Marsa simbolizuje promiskuitet, naročito u ženskim geniturama. Venera na ascendentu ili mc-u u lošem aspektu prema malefiku.

Klaudije Ptolomej tematiku braka i ljubavi detaljno razmatra u 5. poglavlju 4. knjige svog četvoroknjižja. Počinje od muških natala i Meseca u tim geniturama. Pozicija ovog luminara u muškim kvadrantima daće brak u mladim godinama ili brak sa znatno mlađim ženama. Suprotno značenje imaće položaj Meseca u ženskim četvrtima. Na odsustvo braka u muškim geniturama, pre svega, ukazuje faza mladog ili tamnog Meseca uz istovremeni bliski aspekt sa Saturnom. Takođe, ukoliko se Mesec zatekne u jednotelesnom znaku daće jedan brak i obrnuto ukoliko se nađe u bikorporalnom znaku ili je bliskim aspektom povezan sa planetom iz promenljivog znaka. Osobine partnerke procenjuju se iz znaka i esencijalne prirode one planete  prema kojoj Mesec aplicira.

U ženskim natalima pre svega mora se analizirati Sunce koje u muškim kvadrantima daje rane udaje ili vezivanja za znatnije mlađe muškarce i vice versa u slučaju ženskih mundanih pozicija dnevnog luminara. Ako se isti nađe u fisksnom znaku ili je u aplikaciji prema planeti u tom delu mundanog kruga udaće se jednom. Ukoliko se desi da Sunce padne u promenljivi znak ili ukoliko aplicira ka više planeta udavaće se više puta. Osnovna priroda supruga procenjuje se na osnovu znaka i kuće Sunca te planeta ka kojima aplicira. Kvalitet seksualnog nagona prema Ptolomeju primarno se tumači preko pozicije Marsa u muškim, odnosno, Venere u ženskim nativitetima.

Vetius Valens iako u ranijem poglavlju svoje Antologije braku dodeljuje 5. kuću poput prethodnika Manilija, u delu knjige u kojem detaljno razrađuje ovu materiju nedvosmisleno prvo upućuje na 7. znak od ascendenta i Venere, odnosno, planete u Biku i Vagi kao Venerinim nebeskim kućama. Razmatrajući kvalitet Venere uporedo analizira i kvalitet njenog, odnosno, dispozitora svih planeta u njenim kućama. Posebno su zanimljive relevantne tematske tačke na koje ovaj autor upućuje. Prvo navodi formulu iz međusobnog odnosa Venere i Jupitera prema ascendirajućem stepenu. Gde god ova tačka u natalu pala na matematičkoj opoziciji stoji tačka prevare i preljube. Druga tačka koju pominje posebno je određena u zavisnosti od polnog identiteta. Za muškarce ova tačka se dobija razdaljinom između Sunca i Venere projektovana od ascendenta, a za ženu razdaljinom između Meseca i Marsa. Generalno, Venera je nosilac ljubavnog potencijala u ženskim, a Mars u muškim natalima. Takođe, neophodno je ove tačke povezati sa tačkama fortune i duha. Prva treba da je u vezi sa tačkom braka u ženskim, a druga u muškim geniturama. Fortuna i duh su relevantni iz jednostavnog razloga lunarne i solarne simbolike koju objedinjuju u sebi. Fortuna se još naziva i tačkom ljubavi muškarca prema ženi, a duh tačkom ljubavi žene prema muškarcu.

Sinastrijski metod Klaudija Ptolomeja

Sinastriju Ptolomej obrazlaže u 5. i 7. poglavlju IV knjige Tetrabiblosa kada govori o braku , prijateljstvima i neprijateljstvima. On je prvi pisac koji je uveo standarde u ovom metodu koji se tiču muško-ženskih planetarnih parnjaka (Sunce-Mesec i Mars-Venera). U ljubavnim i bračnim vezama od primarnog je značaja da luminari budu u bliskom aspektu trigona ili sekstila do 5 stepeni od perfekcije. Ukoliko se desi da su luminari iz dve natalne pozicije u aspektu kvadrata trajnost veze je i dalje moguća pod uslovom da se svetla nalaze i u međusobnoj recepciji koju Ptolomej naziva ’’izmenom, razmenom’’. Raskidi i razvodi i zbog najmanjih povoda po njemu se dešavaju kada se luminari iz dva natalna dijagrama ne vide (kada ne formiraju jedan od 5 tradicionalnih aspekata) ili su u opoziciji ili kvadratu bez recepcije i najmanjeg zodijačkog dostojanstva. U tom smislu i dekanat može ’’spasiti’’ stvar ako je jedan od luminara sa luminarom druge karte povezan preko pozicije u njegovom licu. Sinastrija je dobra i onda kada luminar jednog partnera pada u znak benefika drugog ili od njega prima blizak aspekt. Suprotno ovome postoji u slučaju deljenja iste zodijačke pozicije luminara i malefika. Benefici mogu popraviti i loš aspekt između luminara ili odsustvo istog ukoliko blisko stoji u vezi sa njima u natalnoj razmeni. Ptolomej je standardizovao ne samo signifikatore profesije već i opšte signifikatore sinastrije, a to su Venera, Mars i Saturn koji obavezno moraju biti u vezi sa luminarima u natalnoj razmeni kako bi se procenio opšti kvalitet jednog odnosa. Pretpostavka kvalitetnog i trajnog ljubavnog odnosa jeste ’’familijarnost’’ opštih signifkatora sa mestima luminara. Odnos između partnera reflektuje se kroz odnos koji Venera ima prema Marsu i Saturnu. Mars je relevantan u onim vezama u kojima su partneri generacijski bliski dok je Saturn preuzima primat u vezama u kojima postoji veća razlika u godinama. Ovo Ptolomej objašnjava prostom astrološkom činjenicom  da Venera i Mars ostvaruju svoje zodijačke egzaltacije preko trigona sa domicilom one druge dok u slučaju Venere i Saturna imamo direktnu vezu preko domicilnog trigona. Na ovaj način Ptolomej u prvi plan ističe snagu trigonskog aspekta.

Posebno sinastrijsko istraživanje izloženo je u 7. poglavlju pomenute knjige i za njega je karakteristično to što se kao primarni faktori analize ističu: Sunce, Mesec, ascendent i tačka fortune koje po osnovnoj svojoj prirodi simbolizuje odnos između luminara projektovan od stepena ascendenta. Po njemu najčvršće veze nastaju iz sinastrija u kojima su pomenuti faktori u istoj znakovnoj poziciji ili u poziciji susednih znakova ukoliko razmak između njih preko granice nije veći od 17 lučnih stepeni. Ovde se Ptolomej poziva, u suštini, na solarni orbis, odnosno,  na solarni radius koji prenosi na sve primarne sinastrijske faktore. Suprotno ovome najdublja neprijateljstva i neslaganja biće prikazana u onim sinastrijama u kojima su ovi faktori u razdvojenim ili znacima opozicije. Sekstil i trigon benefično vezuju, ali takve veze nemaju kvalitet kao veze preko konjunkcije koje se smatraju najsnažnijim i najtrajnijim. On prijateljstva i neprijateljstva deli u tri kategorije u zavisnosti od poveznog primarnog faktora. Tako, recimo, ako je jedna sinastrija bazirana primarno na vezama luminara odnos će biti posledica najdublje privlačnosti i naklonosti. U slučaju neprijateljstva, ukoliko su luminari ti koji su u međusobno lošem odnosu, ono će biti duboko, ozbiljno i trajno. Kada su tačke fortuna stožeri sinastrije ljudi se povezuju prema interesu  dok ascendenti povezuju, pre svega, preko fizičke privlačnosti ili zajedničkih tragedija, nevolja, incidenata. Dominantan partner u vezi biće onaj čiji su sinatsrijski faktori u dekster poziciji prema faktorima drugog partnera. Do upoznavanja i početka jednog odnosa obično dolazi kada se primarnom direkcijom faktor iz jednog natala nađe u egzaktnoj vezi  sa faktorom iz drugog natala. Trajne i snažnije veze između dvoje ljudi dešavaju se u vreme kontakta 4 primarna faktora, a prolazne ukoliko ekvatorijalni luk poveže planete iz drugog plana, izvan sistema 4 glavna. Takođe, od značaja u proceni intenziteta novog poznanstva biće i povezivanje direkcijom preko uglova, odnosno, kadencije.

Iako Klaudije nije poseban značaj pridavao dodekatemorijama većina drugih autora jeste pa se sinastrija 4 primarna faktora jednako može primenjivati i preko ovog sistema. Tako, recimo, ukoliko ascendenti dvoje ljudi ne stoje u posebnoj vezi mogu biti povezani preko stepena svojih dodekatemoria. Jednako važi i za ostala 3 faktora: Sunce, Mesec, i fortunu i njihove međusobne kombinacije. Veze preko sistema dodekatemorija jednako su snažne kao i osnovne zodijačke veze.

Autor teksta: Nataša Karalić Koprivica
www.natasakaralic.com

24 February 2011

Primarne direkcije (ekvatorijali)

Primarne direkcije su jedna od najstarijih prediktivnih astroloških metoda koja se zasniva na pomeranju radikalnih faktora jedne horoskopske karte prema novim pozicijama na osnovu diurnalnog kretanja (prividne dnevne rotacije neba u smeru satnih kazaljki). Referentni okvir ovog primarnog kretanja jeste rektascenzija (prava ascenzija). Da bi se primarne direkcije ispravno razumele i izračunale neophodno je, na prvom mestu, razumeti ovaj pojam. Rektascenzija predstavlja udaljenost jednog nebeskog objekta ili tačke od vernalne prekretnice (0 stepeni Ovna) merenu u odnosu na nebeski ekvator ...

Pročitajte tekst na sajtu autora
Preuzmite tekst u PDF formatu


26 January 2011

Zašto Falsifer nije voleo oca (retrogradni Saturn)

Saturn, najaktivniji nosilac univerzalnih i individulanih sudbina, dug period vremena je u davnoj prošlosti, u mnogim civilizacijama, smatran za vrhovnu planetu. Još je Seneka davno rekao kako ova planeta “vrši najveće uticaje na sva kretanja, svih nebeskih tela”. Dakle, nekada prvi planetarni bog koga je sa trona svrgnuo Jupiter sa niže sfere, javlja se u gotovo svim ranim kulturama kao prvi hronokrator, nosilac vremena i njegov pokretač, pobunjeni anđeo, pali čovek, bog kreator platonističkog univerzuma, zainteresovani Demijurg gnostika i oceoubica, samostalno ili u paru sa svojim prvim oponentom Jupiterom. Pre Jupitera nebeski tron u svim antičkim kulturama pripadao je Saturnu i u svim tim kulturama, jednako tako, dominacija je sa njega prešla na Jupitera. Nimib-Marduk, Osiris-Set, Hronos-Zevs, tri su istovetna planetarna para Vavilona, Egipta i Grčke. Danas ih znamo uglavnom kao hronokratore i nosioce najvažnijeg astrološkog ciklusa koji se zasniva na njihovoj konjunkciji. Ovom ciklusu podređeni su svi ostali.

U interpretaciji  Saturnove astrološke simbolike obično se kreće i završava  na opšte poznatim opisima poput rezervisanosti, rigidnosti, konzervativnosti, skeptičnosti, tromosti, skromnosti, introvertnosti, racionalnosti, emocionalne distanciranosti itd. Ipak, suština njegove simbolike je daleko dublja od nivoa na koji upućuju gore nabrojani epiteti. Čitava astrološka simbolika, i ovo uglavnom nije poznato onima koji nisu ozbiljnije zainteresovani za astrologiju, razvila se iz asocijacija na koje upućuje simetrija nebeskih ciklusa i poredaka planeta, a ne na osnovu više hiljada godina dugog iskustva kako se uobičajeno veruje. Astrološki sistem kakav danas poznajemo najvećim delom stvorili su Grci prepoznavši u osnovama ovog drevnohaldejskog umeća perfekciju harmonije koja se razotkriva na svim nivoima postojanja i prirode. Astrologija je tako nastala kao neformalna konvencija filozofski nastrojenih umova  koji su u prirodi prepoznali određene zakonitosti. Na taj način je razvijena i planetarna simbolika. Astronomski planetarni sistem, poznatiji kao Haldejski planetarni poredak, u preseku sa 4 solarne astronomske tačke, odredio je, ne samo osobine planeta, već i njihova primarna zodijačka dostojanstva (domicile i egzaltacije). Haldejski poredak zasniva se na redosledu obrta planeta na vidljivom nebu (povratku planete na istu zodijački poziciju), odnosno, na vremenu njihovog stvarnog obrta oko Sunca. Saturn je u ovom, krajnje racionalnom i savršenom sistemu, prepoznat kao lutajuća zvezda sa najdužim vremenom povratka. Njegova udaljenost od sublunarnog sveta izgradila je asocijaciju na hladnoću, daljinu, dugovremenost i starost. Ta jednostavna astronomska činjenica koja se uočava pukim posmatranjem, predstavlja suštinu, ne samo astrologije kao takve, već i svih stelarnih kultova drevnih civilizacija. Saturn je tako, zahvaljujući vremenu svog povratka na vidljivu poziciju, u jednom trenutku postao prvi bog, graditelj sveta, pokretač vremena i stvaralac prostora i neko ko je izazvao rađanje univerzuma. Platonov Demijurg je tek jedan u nizu kojima prethodi sumerski i vavilonski bog Tamuz i svi oni su, zapravo, nebeski oličeni u ovoj planeti. Kako je Haldejski poredak neprikosnoveno hijerarhičan, baš kao i čitav kosmos drevnog sveta, Saturnu je vremenom pripala krajnje negativna uloga obzirom da njegova sfera stoji na samom kraju našeg vidljivog opsega. U tom smislu, Saturn je svima “neprijatelj” u kosmičkom okruženju, Mesecu jer isti stoji na suprotnom kraju od njega i Suncu koje zauzima centralnu poziciju, tačno na ekvidistanci između Saturna i Meseca. I tako je Saturn dobio Jarca i Vodoliju za svoja prebivališta. Jarca kao oponenta Mesečevoj kući, a Vodoliju kao neprijatelja solarnom domicilu. Haldejski poredak u preseku sa 2 ekvinocija i 2 tropika je bukvalno odredio mesto Saturna u zodijačkom krugu i njegove osobine koje su, po prirodi stvari, morale biti dijametralno suprotne solarnim i lunarnim. 


Saturn (preuzeto sa Clipart ETC)

Kada se govori o retrogradnosti superiornih planeta (Marsa, Jupitera i Saturna) obično se ne uzima u obzir činjenica da retrogradnost, zapravo, predstavlja tačku podele jednog sinodičkog ciklusa planete (konjunkcija sa Suncem) i njen prelaz iz orjentalnosti u okcidentalnost. Retrogradnost je tačka kulminacije odnosa planete sa Suncem koje, kao centralna nebeska figura, distribuira kapacitet integriteta svakog planetarnog simbola. Retrogradnost superiornih planeta nije ništa drugo do nebeski simbol izoštravanja planetarnog principa u sukobu sa solarnim. Kako je opozicijia (retrogradnost) faktički najsvojstvenija Saturnu, jer je njegova prirodna pozicija pozicija naspram Sunca (linija Lav-Vodolija), retrogradni ciklus ove planete samo naglašava njenu simboliku u stvarnoj manifestaciji. Ono što se slabo zna jeste to da Saturn, naročito retrogradni Saturn u kardinalnom ili znaku južne hemisfere (Od Vage do Riba), simbolizuje pobunu, prkos, rušenje poretka, nemire, nesreće, destrukcije i uspostavljanje novih poredaka. Uran moderne astrologije je samo preuzeo signifikaciju tradicionalnog Saturna čije nebesko prebivalište stoji na 180 stepeni od Sunčevog. Kako je Sunce oduvek bilo simbol božanske emanacije i distributera primordijalne svetlosti, jednostavno rečeno, simbol Boga, duha, reda i poretka, prirodno je tako Saturnu pripala malefična pobunjenička uloga Lucifera, palog Adama i bilo kog čoveka koji ruši autoritete, autoritativne poretke, čvrsta pravila i sl. Iznova i iznova ćemo čitati kako aspekti Sunca i Saturna simbolizuju nevolje sa ocem, oceubistvo, očevu smrt, loše odnose sa ocem, gubitak očeve imovine ili nasleđa, ali i natprosečnu ambiciju, velike svetovne aspiracije i političku dominaciju. Suština Saturnove prirode otkriva se u njegovom mundanom raspoređivanju koja, sva do jednog, ukazuju na to da Saturn želi solarni presto. Iz ovog razloga tradicionalno Saturn jeste simbol pobune na svim kosmološkim i zemaljskim nivoima. On pokreće događaje i, ontološki pre svega, pokreće vreme. Vreme i granica jesu prvi saturnijanski simboli izvedeni iz slike njegovog prividnog nebeskog kretanja i odnosa prema centralnom Suncu. Saturn je tako postao simbol zavisti, velikih pretenzija i ambicija i ova značenja je veoma lako izvesti iz povezivanja mundanih kuća i planeta. Prvi, najjednostavniji, način da se to uradi jeste da se krene od prve planete i prve kuće horoskopa. Saturnu tako pripada ascendent, telo, rađanje, naša pojavnost u ovom svetu, telesna inkarnacija. Iz ovoga je izvedena veza Saturna sa telesnim integritetom, skeletom, kostima i kožom. Njegova mundana egzaltacija pada u XII kuću, prvu malefičnu, u kojoj ova planeta u diurnalu (prividno primarno kretanje neba) započinje realizaciju svojih velikih svetovnih ambicija koje se tiču X polja, vrha, tačke dnevne solarne kulminacije. XII kuća je “porta laboris” (kapija napora), ali napora za uzdizanje jer preko XII, u smeru kazaljki na satu, izlazimo u dnevna mundana polja, najpre XI pa X. Suprotno ovoj kući stoji VI kuća ,takođe simbol muke i napora, ali muke za svetovni i telesni pad jer ovo polje odvodi planetu ispod horizonta i sa vidljivog neba i ona u mundanoj egzaltaciji pripada Marsu, drugom (manjem) malefiku. XII kuća u vezi sa Saturnom zbog toga ima veze sa istinskim namerama pojedinca, njegovim skrivenim motivima, ambicijama i svim onim što izakulisno preduzima kako bi se domogao vrha i srušio autoritet. Autoritet, naravno, prirodno pripada Suncu i mc jeste njegova prirodna pozicija pa se neprijateljstvo između njega i Saturna iz primarne raspodele Zodijaka prenosi na nivo odnosa XII i X kuće. Saturn na taj način preuzima solarni presto zbog čega mu mnogi autori dodeljuju i X kuću, ali njegova pozicija u njoj simbolizuje isto što i opozicija sa Suncem: sukob sa ocem, loše nasleđe po ocu, loše iskustvo sa ocem, pobunu, pobedu nad ocem koja se kasnije prenosi na sve autoritete, ambiciju koju pokreću ovakvi motivi, prikrivenost i lažnost, loše namere, veoma osetljiv i lomljiv ego koji će sve učiniti kako bi se sačuvao. Saturn u X je savršeni  glumac koji navlači odoru konzervativnosti kada je to neophodno, identifikujući se sa solarnim vrednostima samo da bi preuzeo solarnu ulogu. U tradiciji tako ova planeta vremenom dobija i ulogu oca, paralelno sa Suncem, obično u noćnim geniturama. Marko Manilije, astrološki pisac s početka naše ere, Saturna postavlja direktno u IV polje, koje u Haldejskom poretku oduvek pripada Suncu, jer brojeći od ascendenta i prve planete, na 4. poziciji naći će se ovo svetlo. Tako, prelistavajući tradiciju, primetićemo da je Saturn zauzeo četiri od tri mundana vrha, baš kao i Sunce, čime se njegov značaj podiže u prvi plan.Veza Sunca i Saturna je esencijalna za razumevanje ličnosti, njenog integriteta, porodičnog nasleđa, njenih motiva i postupaka. Saturn je daleko više revolucionar nego što se u modernoj astrologiji to razume. Ponašanje Saturna je pritvorno i lažno. On uistinu jeste konzervativan u onom značenju ove reči u kome prestaje da želi promene od onog trenutka kada se iste završe posle njegove intervencije jer, sve sto Saturna motiviše tiče se, u suštini, Sunca. Sunce nije samo središte planetarne sferične kosmologije već, daleko šire, to središte obuhvata još četiri sfere izvan planeta i četiri ispod planeta. Suzili mi ovaj astrološki kosmos na planetarne sfere, ili ga proširili na dodatne, Sunce je uvek u sredini i, kao takvo, predstavlja esenciju svih potonjih sfera. Iz Sunca je nastalo sve, ali da bi se manifestovalo od Sunca se isto mora i odvojiti. Solarni pricnip se "sažima" da bi iz njega nastao univerzum. Kako je to izdvajanje preduslov manifestacije najnormalnije je da izdvojeni princip bude što dalje od Sunca da bi mogao da se iznese u svetu. U praktičnom smislu, sve što je spaljeno (preblizu Suncu) manifestuje se kroz negaciju principa, ali ta negacija ne znači da se negira kvalitet već ono što planeta simbolizuje u nečijem životu. Retrogradnost Saturna je početak maksimalnog odvajanja od Sunca. U praktičnom smislu nama često izmiče razumevanje spaljenog faktora samo iz razloga što nam život nije doneo ono što nazivamo objektivnim uslovima sudbine (bolesti, pogibije, gubici itd.). Sve dok je na unutrašnjem nivou subjektiviteta skloni smo da kažemo kako se neki aspekt nije manifestovao u meri u kojoj smo to, na osnovu teorije, očekivali. Konkretno, spaljenost Satruna, bač kao i retrogradnost istog, jeste priča o ocu i autoritetu u nama i izvan nas. Kako je Sunce esencija svega postojećeg, apsolutni duh i stožer kosmosa, kada ga prenesemo na ljudsku ravan, ono postaje naše počelo (genetika, nasleđe, otac, preci), naš duh, svesni deo naše ličnosti, dakle ego, i oni objektivni uslovi našeg življenja koji nameću obavezu prilagođavanja hijerarhijskom ustrojstvu, sviđalo se to nama ili ne. Kod Sunca nema uravnilovke, zna se čemu je gde mesto, šta treba, a šta ne. Saturn tako postaje prvi princip rušenja te hijerarhije zarad izgradnje sopstvene . Saturn je "Sunce" noći, lažni autoritet, Demijurg i sujetni igrač sakriven iza maske skromnosti. Noć kojem pripada njegovo svetlo je, zapravo, čovekov kosmos i otuda naziv "Sunce noći”. Formula tačke oca sačinjena je od ova dva faktora, ali ista simbolizuje i autoritativne principe u nama samima, naš odnos prema autoritetima, kapacitet za savijanjem kičme, našu prilagodljivost ili krutost našeg ega. Odnos Sunca i Saturna je priča o volji, dominaciji, borbi za nezavisnost, volji za rušenjem autoriteta, volji za moć, osamostaljivanju, itd. Gde god su ove dve planete u lošem odnosu imamo, ili problem sa očevom ličnosću i teškim uslovima u roditeljskom domu, ili problem u odnosu sa ocem i ličnost koja veći deo života "izgrađuje" sopstveni kosmos u kojem oslobađa ličnu moć rušeći tuđu. Jednako tako, skladan odnos između Sunca i Saturna, ukazuje na fleksibilnost, krotkost, prilagodljivost, poštovanje društvene i porodične hijerarhije, konzervativnost itd. Kada je Saturn blizu Sunca ličnost je prilagodljivija, više zavisna nego nezavisna, bez snage da se suprotstavi autoritetu (iako isto često veoma želi), ide linijom manjeg otpora, razume društvene zakonitosti, poštuje ih, suzdržava se itd. Ovaj aspekt umnogome otežava individuaciju ličnosti, ali, praktično, može da prođe bez ikakvih vidljivih trzavica i nameta sudbine.

Saturn svojom signifikacijom pokriva broj 7 dok se broj 8 javlja kao njegov remedijalni mistični broj. Vlada crnom, a u duginom spektru žutom bojom pa je lako za primetiti da se ljudi okreću jednoj od ove dve boje, ili kombinaciji crne i žute ili žute i plave u svakodnevnom odevanju, onda kada im se ambicija poveća i kada čvrsto odluče da nešto preduzmu po pitanju sopstvene pozicije i afirmacije.  Saturn, takođe, vlada i subotom, notom fa u muzičkoj lestvici, olovom, čulom sluha, istočnim vazdušnim strujanjima, gorkim i oporim ukusima i mirisima suvljih nota, safirom i lapis lazulijem . Dobro je ukoliko je pod kontrolom Sunca, na jedan, dva ili četiri znaka od njega posle opozicije, odnosno, retrogradnosti, a loše kada je spaljen, na tri ili šest znakova od znaka Sunca. Takođe, dobro je kada je orjentalan, u I kući i iznad  Zemlje po danu, odnosno ispod nje u noćnim kartama. Aktuelni retrogradni poluciklus u znaku Vage značajniji je za ovu planetu od istih ciklusa u drugim znacima jer je Vaga prva od znakova u kojima Sunce ima smanjenu (kraću) dnevnu vidljivost zbog čega se isti smatraju “poslušnim” znacima u odnosu na prvih šest u kojima Sunce ima duže trajanje iznad horizonta. Tako su u početku prvih 6 znakova smatrani benefičnim, jer ih Sunce okupira tokom prve, tople polovine godine u severnoj hemisferi gde je astrologija i nastala. Drugih 6 znakova su, zbog smanjenog intenziteta Sunca i kraćeg dana, smatrani melefičnim. U Persiji, recimo, tih 6 meseci mračnih znakova poistovećeni su sa 6000 godina dugim mračnim ciklusom boga Ahrimana koji je u tom periodu dominirao nad Ormuzdom, bogom dobrote i svetlosti. Klasičan dualistički pogled na svet koji se manifestuje na brojnim nivoima manifestacije.Vaga je jedan od 4 najznačajnija znaka za pokretanje promena na svim nivoima i prethodni retrogradni Saturnov ciklus u ovom znaku doneo je neuspele atentate na dva vladara, dva čoveka čija je funkcija nesumnjivo bila pod solarnom signifikacijom. Papa Jovan Pavle II i Ronald Regan, u razmaku od nešto više od mesec dana, preživeli su atentate u vreme retrogradnog ciklusa Saturna u Vagi. Poljska vlada je te godine privremeno slomila pokret Solidarnost. U sva tri slučaja imamo borbu između Sunca (vlast) i njenih protivnika (Saturn). I izvan konteksta zodijačkog znaka Vage, specifičan odnos Sunca i Saturna, te određena  pozicija ovih planeta na epiciklu, gotovo redovno se javljaju u vremenima ubistava vladara i političara, revolucija i sl. Tako, recimo, prvi ubijeni američki predsednik Abraham Linkoln život je izgubio u vreme retrogradnog Saturna ( 14.4.1865.), zatim sa sličnom pozicijom Saturna na nebu život gubi i predsednik Džejms Garfild (19.9.1881.). Pokušaj ubistva Frenklina Ruzvelta desio se u vreme retrogradnog Saturna 14.10. 1917. Oktobarska revolucija zvanično je počela 7.11.1917. na dan egzaktnog kvadrata između Sunca i Saturna u znaku Lava. Benazir Buto ubijena je, takođe, u vreme retrogradacije ove planete, krajem dedembra meseca 2007. godine. Kralj Aleksandar Ujedinitelj gubi život pod istim astrološkim oklnostima što se Saturna tice, 9.10.1934. U Marseju. Prve demonstracije protiv iranskog šaha Reze Pahlavija počinju januara meseca 1978. u vreme retrogradnog Saturnovog ciklusa. Ovogodišnji ciklus u Vagi utoliko je značajniji i jači jer se Saturn pojavljuje i kao nosilac još jednog mundanog ciklusa, poslednje solarne eklipse, kao dispozitor iste i prva orjentalna planeta . U natalnim ciklusima retrogradni se Saturn mora tumačiti prema ulozi koju nosi u natalu te kvalitetu i snazi iz natalne pozicije. Svima se ne može tumačiti na isti način, ali kome god se neki lični natalni faktor nalazi na 17. 18. ili 11. stepenu, kao i stepenima između ovih, u onim znacima koji su u aspektu sa Vagom, doživeće značajnije životne promene u 2011. godini. Koje, kakve i tačno kada, zavisi od svakog natala pojedinačno.

Autor: Nataša Karalić Koprivica

24 January 2011

Konjunkcije sa Suncem (pod zracima, spaljenost, kazimi)

Priča o konjunkcijama sa Suncem stara je koliko i astrologija sama. Ipak, kazimi (zaminium na persijskom) nije izričito naglašen kao posebna situacija i kvalifikacija kod mnogih ranih astrologa. Ptolomej detaljno razmatra sve moguće aspekte sa Suncem i teoriju nebeske sfere u svom Almagestu, ali u Tetrabiblosu jedino čega se čvrsto drži jesu helijačke pozicije. U knjizi I, stav 24 kaže: "Iz ovoga je, dakle, lako videti da se kvalitet svake od zvezda mora istražiti u odnosu na njen sopstveni karakter kao i na kvalitet znakova koji je uključuju ili, slično tome, iz karaktera njenih aspekata na Sunce i uglove, na način na koji smo opisali. Njihova snaga se mora odrediti, na prvom mestu, iz činjenice da se nalaze bilo istočno kada dodaju njihovom pravom kretanju-jer su tada najsnažnije-ili zapadno i sa brzinom koja opada jer je tada njihova energija slabija..." (“Tetrabiblos”, Klaudije Ptolomej, izdavač Astro.Lab, Zemun, 2002). Ptolomejeva teorija epiciklusa služila je kao model za objašnjenje varijacija u brzini i pravcu prividnog kretanja planeta. U ovom sistemu svakoj planeti dodeljen je po jedan epicikični krug koji se kreće uporedo sa referentnim, velikim krugom koji se naziva deferent, u pravcu zapad-istok. Kada se planeta nađe na spoljnoj polovini kruga tada je dalja od Zemlje, brza i "dodaje svom kretanju". Kada je na unutrašnjoj strani epicikla biće bliža Zemlji krećući prividno u suprotnom smeru zbog čega joj se brzina smanjuje (stanica ka retrogradnosti i retrogradnost). Razmišljajući o ovome Ptolomej na tri do četiri mesta u svojoj knjizi naglašava važnost ovih epicikličnih pozicija koje za posledicu imaju, ne samo brzinu, već i vidljivost planete u odnosu na solarne dnevne tačke. Iz ovoga su nastali sinodi, planetarne konjunkcije sa Suncem, ali i još jedna stvar, sama kvalifikacija istih. Kasnije se u astrologiji ova tema nešto detaljnije  razrađuje kroz različite vrste konjunkcija sa Suncem. Postavlja se pitanje zašto 17 i 8,5 stepeni te 17 lučnih minuta određuju tri moguće takve situacije. 17 lučnih miuta predstavljaju pretpostavljeni radijus, odnosno, polovinu dijametra vidljivog solarnog diska tako da lučno rastojanje između 9. i 18. stepena longitude od Sunca u oba pravca (helijački zalazak- aplikacija i helijački izlazak-separacija) obuhvata minimum i maksimum koji je planetama potreban da izgube, odnosno, dobiju vidljivost na nebu pre i posle konjunkcije sa Suncem. Ovaj prostor longitude se naziva “pod Sunčevim zracima” dok područje ispod 8, 5 stepeni do 17 minuta u okviru istog zodijačkog znaka pripada “spaljenosti” koja , zapravo, predstavlja poluorbis u odnosu na 17 stepeni. U horarnoj astrologiji kvalifikacija ovih situacija zavisi od konteksta pitanja. U medicinskim pitanjima aplikaciona spaljenost jeste najgora moguća signifikacija osim u slučajevima kada se spaljenost  dešava signifikatoru bolesti jer blizina Sunca umanjuje snagu planetarne manifestacije. U drugim vrstama pitanja konjunkcija sa Suncem ne mora imati negativnu konotaciju jer ista ponekad simbolizuje situacije koje tek treba da se razviju i rasvetle. U ljubavnim pitanjima spaljenost, najčešće, označava spajanje, početak veze, brak, venčanje itd. dok se kvalifikacija konjunkcije dalje razvija kroz dispoziciju zodijačke pozicije , aspekte od strane drugih planeta te Mesečevog kretanja i stanja. Ovo je od posebnog značaja u kartama veridbi, venčanja, upoznavanja itd. U natalnoj astrologiji spaljenost je daleko složenija za interpretaciju i zavisi od nekoliko faktora: kuće u kojoj se konjunkcija dešava  (dispozicija), kuće kojom vlada Sunce te kuće kojom vlada spaljena planeta. Kod ranih astroloških pisaca posebno se razmatraju konjunkcije koje planetu čine vidljivom na nebu i one koje ih u potpunosti skrivaju. Čak se pravi i razlika između jutarnjeg i večernjeg izlaska iz Sunčevog orbisa. Na psihološkom nivou spaljenost se mora tumačiti i prema prirodnoj planetarnoj signifikaciji. Takođe, od velikog značaja je i dekan u koji konjunkcija pada kao i svi bliski aspekti sa planetama iz različitih pravaca (sinister i dekster aspekti) jer spaljenost nema istu težinu u odnosu na sve zodijačke pravce. Obično je teža ukoliko je aflikuje planeta sa ranijeg zodijačkog stepena. Kako je Sunce svetlo dnevnog neba logično je da svaka veza sa njim, samim tim i konjunkcija, veću težinu ima u dnevnim kartama. Kolika će i kakva ta težina biti zavisi od čitavog niza gorepomenutih faktora. Dnevne i noćne planete imaju različitu kvalitativnu manifestaciju koja zavisi od doba dana kada se karta rađa pa tako nije isto kada Mars aspektuje spaljenost u noćnoj i dnevnoj karti sa desne ili leve strane, preko dispozicije ili nezavisno od nje, iz svog sedišta ili tripliciteta ili suprotno. Dakle, ne postoji apsolutna kvalifikacija spaljenosti u natalu. Neretko, ista može ukazati i na natprosečnu specifičnost neke situacije ili osobe, ukoliko se radi o natalu, onda kada separaciona konjunkcija sledi posle helijačke konjunkcije koja prethodi rođenju, a čiji stepen longitude pada egzaktno na neki faktor radikalnog horoskopa. Inferiorne planete su daleko češće u blizini Sunca po prirodi stvari pa je za Merkur i Veneru od velikog značaja kada se nalaze na maksimalnoj udaljenosti od Sunca čime dobijaju na kvalitetu i snazi dok je za superiorne planete spaljenost moguće daleko teža obzirom na retkost ovakve astronomske situacije. Vreme kada će spaljenost dostići kulminaciju i ispoljiti maksimum negativnog efekta obično je određeno firdarskim, mundanim ili afetičkim periodom spaljene planete ili planete koja je u bliskom aspektu sa konjunkcijom, naročito ako se radi o dispozitoru i ako je istovremeno na snazi novi helijački ili poluhelijački ciklus odnosnih planeta (retrogradne tranzitne tačke i stepeni prve pojave planete posle nevidljivosti).


Obični kazimi, Beograd, 15. avgust 2007. godine, 17:30h, Merkurova latituda (sever, 1 stepen 45 minuta)


Merkurov tranzit, Beograd, 9. maj 2016. godina, 16:57h, Merkurova latituda (jug, 0 stepeni 5 minuta)

Uzimajući 17 lučnih minuta kao meru kazimija postavlja se pitanje šta to, praktično, na nebu znači? Ovo je relativno lako proveriti prostim pogledom na nebo, odnosno preko nekog astronomskog programa koji simulira vidljivo nebo u datom trenutku iznad određene tačke na Zemlji, gde je lako uočiti da se planeta nalazi unutar solarnog diska kada je na 17 i manje minuta od perfektne longitudinalne konjunkcije. Ipak, nije uvek tako. Može se desiti da planeta padne u ovo područje čak i ako je pola stepena  udaljena od Sunca u zodijačkoj meri. Ovo je moguće jedino ako je vrlo blizu ekliptike jer srce Sunca nije ništa drugo do središte njegovog vidljivog tela kroz koje prolazi linija prividnog kretanja . Iz ovoga sledi pitanje da li je za određivanje kazimija dovoljna longituda ili je potrebna i latituda? Ptolomej govoreći u pomenutom delu Tetrabiblosa o aspektima, takođe, kaže i ovo: "...ili kroz jedan od tradicionalnih aspekata, osim što je u odnosu na fizičke aplikacije (konjunkcije) i separacije nebeskih tela korisno primetiti njihove latitude, da bi mogli biti prihvaćeni samo oni prolasci za koje se nalazi da su na istoj strani ekliptike. U slučaju aplikacija i separacija aspektom, međutim, takva praksa je preterana, budući da svi zraci uvek padaju i slično konvergiraju iz svakog smera na istu tačku, to jest, centar Zemlje." Ovde Ptolomej, razmatrajući konjunkciju, kvalifikuje istu sugestijom latitude, a ne samo longitude. Ovaj primer sa latitudom najočigledniji je kod solarnih eklipsi koja se dešavaju kada se mlad Mesec nađe u okviru 10 stepeni od preseka lunarne i solarne putanje (Mesečevog čvora), dakle, ekliptike, onda kada Mesec nema latitudu i tako vizuelno ceo pokriva solarni disk. Mesec je jedino telo koje na ovaj način može prekriti Sunčev obzirom na svoju prividnu veličinu usled blizine Zemlji. Niti jedna druga planeta to ne može čak ni u slučaju male latitude. Potvrdu o značaju latitude imamo i kod Bonatija koji je izričito pominje u vezi sa zaminijumom kada kaže u svojoj “Liber Astronomiae” da “srce Sunca” podrazumeva situaciju od 16 stepeni longitudinalne i latitudinalne konjunkcije što je daleko ređe nego što se može pretpostaviti. Zapravo, izuzetno je retko. Ova činjenica s pravom nameće dilemu da li je za kazimi dovoljna konvencija koja ga svodi na minute longitude ili je isti neophodno kvalifikovati i latitudom. Lična praksa me navodi na ovo drugo jer  se pokazalo da običan kazimi ne daje uvek očekivane rezultate (pozitivne ishode i kvalifikacije koje se u teoriji vezuju za ovakvu konjunkciju). Kazimi je u horarnim kartama apsolutna, benefična indikacija koja se , za razliku od druge dve konjunkcije sa Suncem, ne posmatra kroz  aplikaciju ili separaciju u sledu. Ako je pitanje usmereno na dobijanje opisne informacije, tipa kakvo je nešto ili neko, nebitna je kazimi prethodnica ili ono što posle njega sledi. U ljubavnim predmetima kazimi simbolizuje pomirenje, opstanak veze, njenu čvrstinu uprkos iskušenjima, dakle, budući ishod ukoliko je pitanje posledica kakve krize. Jednostavan i jasan pozitivni znak. Kazimi je apsolutna situacija. Spaljenost i blizina Suncu već nisu, oni su relativni i menjaju se u vremenu prema aplikaciji ili separaciji. Kazimi je jedina apsolutno nepromenljiva beneficija. Specifičnost i retkost kvalifikovanog kazimija najbolje je dočarati kroz tzv. tranzite (tranzitne konjunkcije) inferiornih planeta, Merkura i Venere, koji se dešavaju u proseku 13 puta u toku 100 godina u slučaju Merkura, odnosno, na 8 godina u proseku za Veneru. Prvo u istoriji zabeleženo astronomsko posmatranje Merkurovog tranzita datira iz 1631. od strane francuskog astronoma Gasendija. Ova posebna vrsta planetarnih eklipsi, kada se pomenute planete nađu između Zemlje i Sunca, postajući uočljive na solarnom disku u vidu minijaturnih kružnica, jesu, astronomski posmatrano, istinske kazimi situacija jer pomenute planete tada imaju minimalnu latitudu i gotovo su na ekliptičkoj liniji, na istom stepenu longitude sa Suncem. Ipak, ova vrsta konjunkcije podrazumeva situaciju u kojoj se planeta postavlja između Zemlje i Sunca “imitirajući” na taj način okultaciju (eklipsu) do koje ipak ne dolazi zbog veličine planete. Obične konjunkcije inferiornih planeta sa Suncem iste postavlja iza Sunca iz Zemljine perspektive. Tranzitne konjunkcije su zanimljive upravo zbog činjenice da ispunjavaju oba uslova kazimija: vidljivost na solarnoj pozadini i minimalnu latitudu. Činjenica da su konjunkcije sa Suncem izvedene iz helijačkih ciklusa planeta koje datiraju jos iz najstarijih astroloških vremena prve astrologije vizuelnog opažanja, ostavlja nas u nedoumici da li je za njihovo postojanje neophodna konkretna nebeska slika koju ćemo lako uočiti pogledom na nebo ili je konvencija o17 minuta sve što nam je potrebno.

Autor: Nataša Karalić Koprivica
http://www.natasakaralic.com/
astro.natasakaralic@gmail.com

Conjunctions with the Sun (Under the Sun’s Beams, Combustion, Cazimi)

The story about the conjunctions with the Sun is as old as  astrology itself. However, cazimi (“zaminium” in Persian) is not especially emphasized as a unique situation and qualification by the many early astrologers. Ptolemy discusses in detail all the possible aspects with the Sun and the theory of the heavenly sphere in his “Almagest”, but the only thing he holds fast to in his “Tetrabiblos” are the heliacal positions. In Book the First, Chapter XVII, he states: “It appears, therefore, by the whole of what has been already delivered, that the effective influence of the stars must be considered as arising not only from their own peculiar natures and properties, but also from the quality of the surrounding signs, and from configuration with the Sun and the angles; all which has been pointed out. The influence of each planet, however, is strengthened chiefly when it may be oriental, swift and direct in its proper course and motion--for it has then its greatest power: but, on the other hand, it loses strength when occidental and slow in motion or retrograde; as it then acts with smaller effect.”(“Tetrabiblos”, Claudius Ptolemaeus, AstroLab, Zemun, 2002). Ptolemy’s theory of the epicycles served as a model for the explication of the variations in speed  and direction of the apparent motion of the planets. In this system every planet was assigned one epicyclical circle which moves simultaneously with the referential, big circle called deferent, in the direction west – east. When a planet is situated in the outer half of the circle then it is farther from the Earth, swift and “adds to its  motion.” When it is situated in the inner part of the epicycle, it is closer to the Earth, moving apparently in the opposite direction because of which its speed decreases (the first station  and retrograde motion). Pondering on this, Ptolemy emphasizes the importance of these epicyclical positions three or four times in his book, which influence not only the speed, but also the visibility of the planet regarding the solar diurnal points. This brought forth synods, the planetary conjunctions with the Sun, but also another thing, the qualification of the same. Later in astrology this topic is more thoroughly expounded through the different kinds of conjunctions with the Sun. The question is, why 17 degrees, 8.5 degrees and 17 arc minutes define such three possible situations. 17 arc minutes represent the supposed radius, that is, the half of diameter pertaining to the visible solar disc, so the arc distance between the 9th and the 18th degree longitude from the Sun in both directions (heliacal setting – application and heliacal rising – separation) comprise minimum and maximum values which are required for the planets to lose, that is, acquire visibility on the sky before and after  the conjunction with the Sun. This longitudinal space is called “under Sun’s beams” whereas the space between 8.5 degrees to 17 arc minutes within the same zodiacal sign represents “combustion”, which in fact, designates the half-orb of the 17 degrees. In horary astrology the qualification of these situations depends upon the context of the question. In medical questions the application with the Sun is the worst possible signification except in the cases when the signifier of the sickness gets combust, because the proximity to the Sun weakens the force of the planetary manifestation. In other kinds of questions the conjunctions with the Sun don’t have to have a negative meaning because sometimes they symbolize the situations which are still to be developed and elucidated. In love questions combustion, most often, signifies unification, the beginning of a relationship, a marriage, a wedding etc. whereas the conjunction is further qualified through the disposition of the zodiacal position, the aspects of the other planets and the Moon’s motion and disposition. This is of special importance in the charts of engagements, marriages, meetings, etc. In the natal astrology the combustion is far more complicated for interpretation and depends upon several factors: the house in which the combustion occurs (disposition), the house ruled by the Sun and the house ruled by the combust planet. The early astrological writers examine especially the conjunctions rendering a planet visible in the sky and those hiding it entirely. The difference  is even made between the morning and evening rising from the Sun’s orb. On the psychological level, the combustion needs to be interpreted according to the planetary natural signification. The decan in which combustion happens is also of great importance as are all close aspects with the planets from various directions (sinister and dexter aspects) because the combustion doesn’t carry the same weight regarding all the zodiacal directions. It is usually worse if it is afflicted by a planet from the earlier zodiacal degree. Since the Sun is a diurnal light it is logical that any connection with it, conjunction included, is more significant in diurnal charts. How great it is and what kind of significance we’re talking about depends upon aforementioned factors. Diurnal and nocturnal planets have different qualitative manifestations which depend upon the part of the day when the chart is created, hence it is not the same if Mars aspects the combustion in a  diurnal or a nocturnal chart, from the right or the left side, including disposition or without it, from its domicile or triplicity or the opposite of that. That is, there’s no absolute qualification of the combustion in a natal chart. Often, combustion can indicate the uniqueness of some situation or a person (if it is a natal chart) when separating conjunction follows after heliacal conjunction preceding the birth, whose degree of longitude falls exactly on some factor of the radix horoscope. The inferior planets are far more often in the vicinity of the Sun according to the nature of things, hence it is of great importance for Mercury and Venus when they are at their maximum distance from the Sun because they gain in quality and strength, whereas the superior planets possibly suffer a lot  more during the combustion because of the rarity of such astronomic situation. The time when combustion culminates and presents the maximum of its negative effect is usually shown by firdaria, mundane or aphetic period of the combust planet or the planet which is in a close aspect with the conjunction, especially if it is the ruler of the conjunction and if at the same time a new heliacal or half-heliacal cycle of the respective planets is in effect (retrograde transiting points and the degrees of the first emergence of the planet after its invisibility).


The usual cazimi, Belgrade, August the 15th 2007.  17:30 Mercury’s latitude (north, 1 degree 45 arc minutes)


Mercury’s transit, Belgrade, May the 9th 2016. 16:57 Mercury’s latitude (south, 0 degrees 5 arc minutes)

By taking 17 arc minutes as a measure for cazimi we may pose a question what that means regarding the planetary positions in the sky? This is relatively easy to check by a glance to the sky, that is, by some astronomical program which simulates the visible sky in a given moment above a certain position on Earth, where we can easily discern that the planet is located within the solar disc when it is 17 arc minutes or less distant from the perfect longitudinal conjunction. However, it is not always so. It can happen that a planet falls into this area even if it is half degree  distant from the Sun in zodiacal measurement. This is possible only if it is very close to the ecliptic because the ‘heart of the Sun” is nothing more than the centre of its visible body, crossed by the line of the apparent motion. Again, we may pose a question whether for the determination of cazimi only longitude is sufficient or we still need the latitude as well? Discussing the aspects in the aforementioned part of “Tetrabiblos”, Ptolemy also states that: ”The same rule obtains both in respect to bodily conjunction and to any other of the aspects before described; except that, in the application and separation of the bodily conjunction, it is also essential to observe the actual latitudes of the bodies, in order to receive and consider only such a transit as may be made in the same parts of the zodiac. But in the application and separation of aspects merely, the same attention is not requisite, since all the rays are uniformly converged into one focus, that is to say, into the angle of the earth, and meet there alike from every quarter.” Here Ptolemy, by reviewing conjunction, qualifies the same with latitude also, not only with longitude. This example with latitude is most obvious in solar eclipses which happen when the new Moon is posited within the range of 10 degrees from the intersection of the lunar and  solar paths (the Moon’s node) that is, ecliptic, when the Moon is without latitude and visually covers the entire solar disc. The Moon is the only heavenly body which can cover solar disc in this manner, considering its apparent size because of its proximity to the Earth. No other planet can do the same even in the case of  its zero latitude. The confirmation of latitude’s importance we find in Bonatti’s work as well, who mentions it explicitly  in connection with the “zaminium” when he states in his “Liber Astronomiae” that “the heart of the Sun” implies the existence of 16 arc minutes of longitudinal and latitudinal conjunction which is a situation far more rare to be found than one might suppose. In fact, it is extremely rare. This fact implies the dilemma of whether  cazimi is sufficiently qualified only by the conventional minutes of longitude or it is necessary to qualify it additionally with latitude as well. My personal experience leads me toward considering latitude also because the usual cazimi didn’t always provide the expected results (positive outcomes and the qualifications which are in theory usually connected with this conjunction). Cazimi in horary charts is an absolute, beneficent indication, which, unlike the other two conjunctions with the Sun, is not analysed considering application or separation which follow. If the question refers to getting  the descriptive information about someone or something, everything coming before or after cazimi is irrelevant. In love questions cazimi symbolises reconciliation, the survival of the relationship, its firmness temptations notwithstanding, hence, the future outcome if the question is the result of some crisis. A simple and clear positive indication. Cazimi is an absolute situation. The combustion and proximity to the Sun are not, these are relative and change in time according to application or separation. Cazimi is the only absolute constant beneficence. The specificity and rarity of the qualified cazimi are best depicted by the so-called transits (transiting conjunctions) of the inferior planets Mercury and Venus, which happen averagely 13 times in 100 year in the case of Mercury, that is, every eight years averagely in the case of Venus. The first historically recorded astronomical observation of Mercury’s transit dates back to 1631. made by the French astronomer P. Gassendi. This special kind of planetary eclipses, when the planets are placed between the Earth and the Sun, thus becoming visible on the solar disc in the manner of minuscule circles, are, astronomically regarded, the true cazimi situations because the planets then have minimum latitude and are almost exactly on the ecliptic, on the same degree of longitude with the Sun. However, this kind of conjunction implies the situation in which a planet is posited between the Earth and the Sun “imitating” the occultation (eclipse) which doesn’t occur because of the planet’s size. The usual conjunctions of the inferior planets with the Sun posit these planets behind the Sun from the Earth’s perspective. Transiting conjunctions are interesting because they fulfil both of the preconditions for a real cazimi: the visibility on the solar background and minimum latitude. The fact that the conjunctions with the Sun are derived  from the heliacal cycles of the planets which date back to the oldest astrological era of the first visual astrology, leaves us in the dilemma of whether their existence necessarily requires the actual heavenly situation which we may easily discern by observing the sky or the conventional 17 arc minutes are all that is needed.

Author: Natasa Karalic Koprivica
www.natasakaralic.com
astro.natasakaralic@gmail.com

Stub svetova (kosmologija perenis)

"Kako gore, tako i dole" glasi čuvena hermetička maksima iz Tabule Smaragdine. Iako često i olako navođena od strane mnogih koji se, više ili manje, ozbiljno bave astrologijom i drugim srodnim disciplinama, ova rečenica retko kada biva podvrgnuta ozbiljnom tumačenju njenog istinskog značenja. Smisao ove maksime sadržan je u tzv. osovinskom simbolizmu hermetičke kosmologije gde se čitav stvoreni kosmos predstavlja kroz vertikalnu vezu različitih stepena bivstvovanja i manifestacije koji su povezani istim zakonom "prvobitnog pokreta" (primum mobile). Univerzum je čvrsto hijerarhičan i čovekova pozicija u toj vertikali je središnja čime se implicira postojanje svetova iznad i ispod njegove pozicije. Čuvena maksima odražava univerzalnu istinu da Zemlja predstavlja odraz viših svetova transcendencije, a da svetovi ispod nje jesu njen odraz koji se sve više kvari od prvobitnog ideala što je svet niži na osi postojanja. Osa svetova, oko koje se okreće zemaljska, ljudska sfera, po prvobitnom zakonu je nepromenljivo usmerena ka kosmološkom severu koji u metafizičkoj astronomiji (astrologiji) počinje u tački severnog tropika (jarčeva obratnica) koji se još naziva i "kapijom Sunca" ili "kapijom kosmosa", dok se naspramna tačka u letnjoj prekretnici naziva "kapijom generacije", odnosno, "stazom očeva", koja od severa vodi kao kosmološkom jugu (postojanju). Samu osu u hermetičkoj astrologiji simbolizuje Sunce, kroz svoju centralnu nebesku pozciju, dok  južna kapija (početak Raka) ima veze sa Mesecom, prvom sferom koja čoveka odvaja od visokih svetova. Stub oko koga se vrte svetovi jeste samo konceptualni izraz kojim se opisuje prvobitni zrak božanske emanacije, ili, rečeno biblijskim jezikom, zrak Postanja. Svi svetovi u hijerarhiji postojanja stvoreni su kako bi se Bog otkrio samome sebi od apsolutne transcedencije, preko nivoa anđeoskog, do ljudsko-prolaznog i propadljivog ispod čega su svi ostaci stvaranja (podmanifestno i haotično). Jedna od obaveznih implikacija koje proističu iz astrološke kosmologije tiče se "obaveze" nepromenljivosti njenog kosmosa koja se sadrži u 7 tradicionalnih planeta vidljivog ljudskog neba. Glavno obeležje savremene astrologije jeste upravo izmenjena kosmološka struktura sve do njenog potpunog negiranja. Tradicionalna astrologija je neodvojiva od ove ideje jer se, sve do XIX veka, verovalo da ista odražava vezu između ljudske i anđeoske sfere. Rodžer Bejkon, engleski filozof iz XIII veka, poznat pod pseudonimom Doktor Mirabilis,  u svom Opusu Majusu je za anđele rekao da: "Predstavljaju duhovne supstance koje zovemo inteligencijama i anđelima jer je inteligencija ime prirode, a anđeo ime funkcije". Platonisti anđele vide kao one prirode postojanja koje direktno učestvuju u božanskom umu i direktno u razumevanju nebeskih suština (kvaliteta) stvari. Na osi svetova ove inteligencije su "iznad" čovekovog položaja, oslobođeni telesnosti i patnje koji karakterišu čovekovo mesto u kosmosu i nalik su zvezdama obasutim praiskonskom svetlošću. Anđeosko je, prema kosmološkom shvatanju, izraz koji označava funkciju inteligencija, odnosno, njihovu "zračeću" prirodu prema svetu ljudi i svemu što je "ispod" njih u kosmološkom ustrojstvu. U judeo-hrišćanskoj verskoj tradiciji anđeoski svetovi su podeljeni u tri sfere: sferu nižeg stepena ustrojstva koji odgovara pročišćenju i kojem pripadaju anđeli, arhanđeli i principati, zatim sferu srednjeg stepena prosvetljenja koji se odnosi na carstva, vrline i sile i sferu savršenog stepena anđeoskog ustrojstva koji sačinjavaju svetovi heruvima, serafima i prestola. U ukupnom sagledavanju kosmologije anđeosko odgovara okeanu "iznad nebesa" ili kako kaže Piko od Mirandole u svome "Heptaplusu": "Najviše ustrojstvo ima odmora samo za razmišljanje, njega propisno simbolizuju vode koje su postavljene iznad nebesa, to jest, iznad svih radnji koje se tiču svetovnog (kosmološkog), bile one nebeske ili zemaljske, i one slave Boga neprekidno beskrajnom pesmom. Pošto je srednji red pripisan radu nebesa, on se ne može bolje simbolički predstaviti nego svodom, to jest nebom. Konačno ustrojstvo, iako je po prirodi iznad svega, pa čak i iznad nebesa, ipak upravlja svime što je ispod nebesa. Pošto je podeljeno u principate, arhanđele i anđele, sve njihove radnje se tiču samo onoga što je ispod Meseca." ("Pesma kosmosa", Artur Versluis, IP ESOTHERIA, 2005, Beograd). Pet vekova posle ovog renesansnog filozofa Titus Burghart u "Mističnoj astrologiji" kaže da 7 planeta tradicionalnog kosmosa jesu posrednici između Zemlje i neba fisknih zvezda čime nas navodi na zaključak da one posreduju između čoveka i anđela. Ibn Arabi, čija je misao predmet Burghartove knjige, je na ovu temu napisao: "Čovek prevazilazi ostale osnovne vrste samo zato što ga mese božanske dve ruke. Odatle je njegova vrsta plemenitija od bilo koje druge koju proizvode elementi, što će reći, čovek poseduje dostojanstvo nadmoćnije od onoga kojeg imaju zemaljski anđeli (duhovi), ali i od onoga koje imaju nebeski anđeli koji nastanjuju sedam nebeskih sfera proizvedenih od tananih elemenata, dok su nadmoćni anđeli bolji od ljudske vrste." (Mystical Astrology According to Ibn'Arabi, Titus Burckhardt, Fons Vitae, 2001, Louisville, USA).  Anđeli sedam nebeskih sfera odgovaraju stvaranju sedam tradicionalnih planeta čije sfere reflektuju tananu stvarnost prve (niže) transcendencije između više transcendencije i prolaznog kosmosa vremena i prostora. Saturn se tako dovodi u vezu sa Kasijelom, Jupiter Zadkielom, Mars Samaelom, Sunce sa arhanđelom Mihajlom, Venera sa Anealom, Merkur Rafaelom i Mesec sa Gavrilom. Dakle, astrologija je stvorena i data čoveku i funkcioniše jedino u njegovom delu kosmosa, u središtu ose svetova čija je svrha uspinjanje ka apsolutnoj transcendenciji i prevazilaženju kosmosa u krajnjoj instanci. Svaka promena u broju astroloških planeta remeti ovaj poredak i "oduzima" anđeosku ulogu astrologiji. 


Moderna astrologija lišena je bilo kakve kosmologije, u njoj su, namerno ili nenamerno, izjednačene kosmološke sfere, planetarni principi i elementi manifestnog kosmosa jer da nije tako Uran, mitsko nebo svih zvezda (svih potencijala stvaranja) ne bi mogao biti sveden na jedan princip vremenske manifestacije ljudskog kosmosa, niti bi mitski Neptun sa nižeg nivoa elementalne manifestacije mogao da bude "uzdignut" u anđeosku sferu, odnosno na nivo astrološkog planetarnog principa. Najopasnija stvar (ne)svesno je ucinjena kada je Pluton, mitski bog podzemnog sveta, "uzdignut" u ljudski kosmos čime je kosmička hijerarhija nepovratno narušena. Na neki način radi se o velikoj magijskoj intervenciji na nivou astrologije. Zbog "uništenja" kosmičke lestvice, koja je za posledicu dala ispremeštanost svetova transcendentnog, vremenskog i podmanifestnog,  u čovekov kosmos spušta se ono što se u vremenu i prostoru ne može naći jer se ukupnost arhetipske sfere Zodijaka ne može svesti na planetu, niti nebo iznad ovog kosmosa spustiti u njega.  Da je moderna astrologija magija dokazuje ne samo obrtanje kosmičke ose (jer kako bi se drugačije moglo objasniti izjednačavanje podmanifestnog sveta mitskog Plutona i transcendentnog sveta sveukupnog uranskog svoda sa funkcijama 7  planeta tradicionalnog kosmosa vremena i prostora), već i jedna misao Alistera Kroulija, jednog od tvoraca moderne astrologije: "Pošto je supstanca jedno, jedinstvena i samosvesna, ona se ne može manifestovati na bilo koji način dok je u tom stanju. Bilo bi apsurdno istraživati razloge njenog pojavljivanja u bilo kom drugačijem stanju, jer razlog nije u kvalitetu koji pripada tom jedinstvu ... Dualistički princip njegove manifestacije, veličanstven kakav jeste, dostiže granice ljudskog uma, jer je um sam po sebu dualističan, naše svesno biće se sastoji od subjektivnog i objektivnog". ("Astrologija sa studijama o Neptunu i Uranu", Alister Krouli, IP ESOTHERIA, 1990, Beograd). Do ovde je sve u redu, u skladu sa tradicionalnom kosmologijom i nema ničeg novog u razotkrivanju dualističkog principa postojanja, ali već u sledećem vidimo magijski princip protivprirodne intervencije: "Moguće je razložiti ovo dvojstvo i ponovo ga ujediniti mističnim putem...". Direktna i nedvosmislena magijska implikacija kroulijevske uranske astrologije. Spojiti nasilnim putem van transcendentnog upojedinačene principe manifestnog kosmosa kako bi se prečicom preuzeo presto na vrhu kosmičke ose. Astrologija, kao integralni deo tradicionalne kulture, funkcioniše prema simpatičkom principu koji implicira neraskidive veze između 7 planeta tradicionalnog kosmosa i celokupne prirode. Time što te veze prenosi u sopstveni život i svet oko sebe prema pravilnom obrascu, čovek postaje "iskupitelj prirode" ispunjavajući dodeljenu mu ulogu posrednika između kosmoloških svetova. Na ovaj način se vraća stanju rajske ravnoteže i postaje bliži arhetipskoj sferi Zodijaka. Povećanje broja planeta u astrološkom kosmosu udaljava čoveka od središta čime i svrha astrologije u njegovom životu postaje nejasna.

Autor: Nataša Karalić Koprivica
www.natasakaralic.com
astro.natasakaralic@gmail.com