Naslov/Header

Srpski Dobrodošli na Blog tradicionalne astrologije astrologa Nataše Karalić Koprivice. Blog je dvojezičan i sadrži tekstove na srpskom i engleskom jeziku. Na ovom mestu možete čitati tekstove o pojmu, predmetu i poreklu (istorijatu) astrologije, natalnoj, elekcionoj, horarnoj i mundanoj astrologiji. Blog predstavlja konzervativan pristup astrologiji, onakav kakav je bio u delima astroloških velikana poput: Marka Manilija, Klaudija Galena, Doroteja Sidonskog, Klaudija Ptolomeja, Firmika Materna, Mašalaha, Al Birunija, Ibn Ezre, Al Hajata, Gvida Bonatija, Vilijama Lilija, Nikolasa Kalpepera i drugih. Ukoliko ste posebno zainteresovani za horarnu astrologiju, pozivamo vas da posetite i Blog horarne astrologije.

English Welcome to the Natasa Karalic Koprivica's Traditional Astrology Blog. The Blog is bilingual and contains articles in Serbian and English. Here you can read articles on the notion, subject and history (origin) of Astrology and on Natal, Electional, Horary and Mundane Astrology as well. Blog represents conservative approach to Astrology, as it was in the works of the Greats such as: Marcus Manilius, Claudius Galen, Dorotheus of Sidon, Claudius Ptolemy, Firmicus Maternus, Masha'allah, Al-Biruni, Ibn Ezra, Al Khayyat, Guido Bonatti, William Lilly, Nicholas Culpeper and others. If you are particularly interested in Horary Astrology, we invite you to visit and Horary Astrology Blog.

09 December 2010

Istorija Zodijaka (poreklo imena, sazvežđa i znakova)

Istorija Zodijaka podeljena je u tri velike razvojne faze koje iznose različite simboličke nivoe sazvežđa i, kasnije, znakova. Prva istorijska faza se odnosi na ustanovljavanje 12 nejednakih zvezdanih segmenata duž ekliptike, druga na njen preobražaj u 12 jednakih delova, a treća faza jeste faza preobražaja tih 12 jednakih pokretnih (sideričkih) segmenata u fiksne (tropske). Najranija šema vavilonskih zvezdanih konstalacija datira još iz ranog 2. milenijuma p.n.e. Ona je nastala kako bi se obeležila trostruka zvezdana staza posvećena nebeskom božanskom trojstvu Anu, Enlil, Ea. Ova tripartitna podela neba severnu hemisferu dodeljuje Enlilu, ekvator Anuu, a južnu nebesku polutku Eau. Granica je uspostavljena na 17 stepeni u pravcu sever-jug tako da Sunce u svakoj trećini neba boravi po tri uzastopna meseca. Interesantno je da 17 stepeni predstavljaju i orbis planetarne vidljivosti kod konjunkcija sa Suncem. U vezi sa ovim javlja se jedna istorijska kontroverza koja se tiče tvrdnje pojedinih naučnika da je ova zvezdana podloga bila centrirana duž nebeskog ekvatora iako nema dokaza da su Vavilonci ovog perioda uopšte mogli da ga identifikuju kao zasebni veliki nebeski krug. Dakle, ova prva grupa sazvežđa još uvek nema veze sa zodijačkom ekliptičkom šemom koja počinje da se razvija nekih 1000 godina kasnije u vreme velikog Asirskog perioda kroz astronomiju tzv. Mul. Apin serije koja je naziv dobila prema sazvežđu "Plug" koje je danas razvrstano u dva sazvežđa: Trigon i Gama Andromedu. Prva tablica ovog dela opisuje putanju boga Sina (Meseca) kroz 17 lunarnih sazvežđa (koren kasnijih manzila u zapadnoj astrologiji) i ista prelazi granicu prvobitnog nebeskog (astronomskog) trojstva. Druga tablica Mul. Apina opisuje stazu boga Šamaša (Sunca) koja deli solarnu godinu na 12 solarnih meseci. Sunce je tako boravilo u svim sazvežđima prvobitne trojne podele u različitim periodima godine. Tako, recimo, izvor kaze da Šamaš boravi na Anu stazi od 1.dana 12. meseca do 30. dana 2. meseca itd. U Mul. Apinu godina je prvi put podeljena na 4 velike sezone koje korespondiraju četvorostrukoj podeli ekliptike prema solarnim prekretnim tačkama.

Dakle, Zodijak se razvio iz ove stelarne šeme od 17, odnosno, 18 sazvežđa kroz koja je prolazio Mesec u periodu od X do VII veka p.n.e. Oko 700. godine p.n.e. broj tih sazvežđa lunarno-solarne putanje smanjen je na 12 sazvežđa nejednakih po svojoj veličini i to onih najbližih ekliptici dok je ostalih 6 stavljeno u grupu ekliptičkih nebeskih markera. Izvori iz tog perioda, i perioda od par vekova kasnije, navode, recimo, Plejade i Bika koji zajedno pripadaju 2. mesecu godine, Oriona i Blizance u vezi sa trećim sve do Pegaza i Riba  u vezi sa poslednjim, 12. mesecom godine. U čitavom tom velikom istorijskom periodu od gotovo 2 milenijuma bar 8 danas poznatih zodijačkih sazvežđa postojalo je od najranijih vremena dok su 4 nastala oko 1000. godine p.n.e. Oko 420. godine p.n.e vavilonski astronomi nejednaka sazvežđa prevode u jednaka prema pokretnom (sideričkom) sistemu. Uporedo sa ovim razvijaju i stepenski sistem Zodijaka kako bi efikasno omogućili merenja nebeskih longituda iz određene tačke. Ovaj sistem od 12 zodijačkih jednakih znakova nikada kod Vavilonaca nije korišćen kao koordinacioni sistem vec isključivo kao matematička apstrakcija za izračunavanje lunarnih i planetarnih kretanja čime se sugeriše da je Zodijak nastao u svrhu lociranja planetarnih pozicija i, nešto kasnije, u kalendarske svrhe. Vavilonski Zodijak ni izbliza nema duhovnu i religijsku simboliku kao kasniji grčki ili egipatski opis nebesa (sphera barabarica) već pre predstavlja nebesku vizuelnu podlogu za planetarna božanstva prve religije nebeskih znamenja. U Vavilonu planete, Mesec i Sunce imaju religijsku težinu, a ne toliko sazvežđa za razliku od Egipta. Ovaj proces ustanovljavanja zodijačkog referentnog sistema kod Vavilonaca završava se negde polovinom 3 veka p.n.e gde se oko 30 zvezda oko ekliptike konsoliduju u taj sistem. Početak ovog referentnog ekliptičkog kruga postaje Hamal ( Lu. Hun. Ga, u prevodu Najamnik), najsvetlija zvezda Ovna. Grci kasnije početak ovog kruga određuju drugačije, fiksno, a ne prema sferi zvezda nekretnica. Najverovatnije je Hiparh taj koji je promenio ovu konvenciju postavivši početak, ekvinocije negde na početak Ovna. Ovaj Hiparhov sistem zamenjuje šemu vidljivog vavilnoskog Zodijaka i od tada počinje era tropskog Zodijaka. Vavilonci su ti koji su nazive sazvežđima dali prema inspiraciji, a u verske i kasnije kalendarske svrhe. Tek kod Grka Zodijak počinje da dobija misterijski i simbolički značaj. U klasičnom grčkom periodu javlja se po prvi put ontološki značaj Zodijaka presokratovkse filozofije sadržan u principima 4 ontološka elementa prve filozofije prirode. Kasnije biva razvijan i kroz kosmološku simboliku na platonističkim idejama. U helenizmu Zodijak poprima najdublju idejnu dimenziju u okviru ezoterijske (sakralne) astrologije inicijacijskih obreda hermetičkih misterija pa tako danas, zapravo, imamo dve tradicionalne astrologije i, samim tim, dva, odnosno, tri nivoa značenja Zodijaka. Prvi nivo pripada oglednoj astrologiji, najrasprostranjenijoj, primenjenoj i svetovnoj astrologiji koju pretežno obrazlažemo i učimo. Simbolika tog Zodijaka je opšte poznata i nalazi se u delima poznatih starih autora koja govore o svetovnoj simbolici znakova. Drugi nivo je čisto kosmološki, a treći, najmanje poznat nivo zodijačke simbolike, jeste hermetički, inicijacijski nivo ezoterijskog Zodijaka koji je inverzivan u svojoj suštini u odnosu na nivo ogledne astrologije (ezoterijski Zodijak počinje znakom Device, a ne Ovna). Ovaj nivo zodijačke simbolike delimično je sadržan u dekanima, egipatskom astrološkom nasleđu koje je ogledna astrologija svela tek na ono što danas nazivamo licima, najmanjim zodijačkim dostojanstvima, a što je, u ezoterijskoj astrologiji, od daleko većeg i dubljeg značaja.


Vavilonci su ti koji su prvi dali imena sazvežđima Zodijaka i to postepeno kroz dug vremenski period i kroz nedefinisanu inspiraciju kako bi oblikovali putanju nebeskih božanstava. Tek kasnije, u grčkom istorijskom periodu, Zodijak poprima veću filozofsku i idejnu dubinu kroz tri nivoa: svetovni, kosmološki i inicijacijski (ezoterijski). Nazivi zvezdanih konstelacija nastali su, najverovatnije, inspiracijom prvih posmatrača neba proizašlom iz kvaliteta i intenziteta solarne snage u različitim pozicijama ekliptike. Lična inspiracija posmatrača artikulisala se kroz simbolički, a ne bukvalni (vizuelni) doživljaj i uvek u vezi sa Suncem i njegovim sjajem i toplotom. Tako su u početku prvih 6 znakova smatrani benefičnim jer ih Sunce okupira tokom prve, tople polovine godine u severnoj hemisferi gde je astrologija i nastala. Drugih 6 znakova su, zbog smanjenog intenziteta Sunca i kraćeg dana, smatrani melefičnim. U Persiji, recimo, tih 6 meseci mračnih znakova poistovećeni su sa 6000 godina dugim mračnim ciklusom boga Ahrimana koji je u tom periodu dominirao nad Ormuzdom, bogom dobrote i svetlosti. Klasičan dualistički pogleda na svet koji se manifestuje na brojnim nivoima manifestacije. Noć i dan su osnovni kao i muško i žensko, dnevni i noćni, odnosno dobri i loši itd. Dualistička ideja jedna je od osnovnih u tradicionalnoj astrološkoj simbolici koju prepoznajemo kroz podelu Zodijaka na muške i ženske znake i planete.

Sazvežđa kroz vavilonsku istoriju:

I Sumerski i akadski period od 3200 do 2000. p.n.e

1.Bik ( Gu An Na, u prevodu pad ili izvan neba)
2.Lav (Ur Gu La, u prevodu lav)
3.Škorpija ( Gir Tab, škorpija)
4.Vodonoša ( Gu La, veliki bokal)
5.Ovan ( Hun Ga, zemljoradnik)
6. Koza (Riba. I današnja slikovna predstava znaka Jarca ima riblje peraje na zadnjem delu)

II Period od 1530. do 1161. p.n.e

Pored gorepomenutih javlja se u ovom periodu i sazvežđe Brazde (Device) i Strelca. 150 godina kasnije dobijamo i Blizance, Raka i Vagu, a oko 1150. p.n.e i prvi pomen Riba.

III Sa Mul. Apin serijom izmedju 1000. i 700. p.n.e dobijamo pomen svih 12 sazvežđa odjednom.

Autor: Nataša Karalić Koprivica
www.natasakaralic.com
astro.natasakaralic@gmail.com

04 December 2010

Osnovni principi mundane astrologije prema Morinu (I deo)

Razvrstavajući događaje od opšteg značaja, koji mogu biti predmet razmatranja različtih mundanih astroloških karti, Morin ih deli na prirodne i političke. U prirodne događaje od opšteg značaja spadaju: vremenske prilike, epidemije, uslovi u prozivodnji i snabdevanju hranom i zemljotresi . Politički događaji tiču se donošenja zakona i drugih propisa, ratova i prilika od značaja za ekonomiju. Prirodni događaji predviđaju se na osnovu karti mundanih planetarnih ciklusa dok je političke događaje najbolje analizirati kroz prediktivne cikuse natala šefova država, ministara i karti trenutaka (donošenje zakona, proglasa, deklaracija, sporazuma itd.).

Mundane planetarne cikluse Morin deli na osnovne revolucije i sinodičke revolucije. Osnovne  revolucije predstavljaju povratke planeta na radikalne stepene dok sinodičke podrazumevaju ponavljanje konjunkcijskih planetarnih parova. Najvažnija osnovna revolucija po njemu jeste solarni ingres na 0 stepeni znaka Ovna (karta proleća) i ovaj ciklus predstavlja najsolidniju osnovu za godišnje analize opštih prilika u određenom delu sveta. Solarni ingres je nadređena karta karti lunarnog ingresa iste vrste (ulazak Meseca u znak Ovna), za koji kaže da ima određeni značaj. Pored lunarnog ingresa u znak Ovna podređeni solarnom ingresu su i svi lunarni (ciklusi lunarnih faza i lunarnih povrataka) kao i svi sinodički ciklusi (konjunkcije sa Suncem)  inferiornih planeta (Venere i Merkura) u okviru jedne solarne godine. Karte drugih godišnjih doba imaju jednaku težinu kao i karta proleća. Prilikom analize solarnog inrgresa isti valja uporediti sa sinodičkim ciklusom one planete koja je poslednja bila u konjunkciji sa Suncem pre početka odnosnog godišnjeg doba, naročito ako se radi o konjunkciji Sunca i Jupitera, ili Sunca i Saturna, ili se radi o planeti koja, na neki način, dominira kartom solarnog ingresa. Jednako tako, potrebno je, u kontekstu ovog ciklusa, analizirati i kartu mladog Meseca (lunarni sinodički ciklus) koji prethodi solarnom ingresu, odnosno, kartu bilo koje lunarne faze koja se desi u periodu između solarnog ingresa i sinodičkog planetarnog ciklusa (konjunkcije planete i Sunca). Razmatrajući velike planetarne konjunkcije, pod kojima Morin podrazumeva konjunkcije superiornih planeta (Saturna, Jupitera i Marsa), on kaže da su iste nadređene svakom solarnom ingresu kao i konjunkcijama inferiornih planeta. Velike konjunkcije koje se dešavaju u kardinalnim znacima nagoveštavaju velike događaje i promene. Saturn-Jupiter sinod je od primarnog značaja. Najznačajniji planetarni događaji nagovešteni su kada ovaj sinod ispuni dva kumulativna uslova: kada se desi u kardinalnom znaku uz istovremenu promenu tripliciteta (prelazak iz jednog u drugi element). Saturn-Mars konjunkcije su, generalno, veoma loše.

Lunarni sizigijumi

Morin je posebno zanimljiv u onom delu svojih razmatranja koja se odnose na određivanje vladara karti mundanih ciklusa i ono što on naziva “primordijalnom tačkom”. U sinodičkim revolucijama primordijalna tačka najčešće jeste stepen na kojem se konjunkcija dešava. U vezi sa ovim svi uglovi karte moraju se posebno razvrstati po značaju. Primarni ugao uvek je onaj koji sledi poretkom znakova za primordijalnom tačkom ili joj prethodi u slučajevima ciklusa retrogradnih planetarnih stanica. Prednost u odnosu na ovo mesto u Zodijaku imaće ona planeta koja je egzaktno postavljena na nekom uglu. Ova planeta, uz planetu koja vlada primordijalnom tačkom ili uglom, imaće najveći značaj u karti jednog mundanog ciklusa i istu valja razmotriti prema esencijalnom, mundanom i aspektnom kvalitetu na uobičajeni način. Ukoliko se desi da ista planeta dispozituje primordijalnu tačku i primordijalni mundani ugao, karta će biti natprosečno snažna u smislu redviđanja događaja pod simbolikom odnosne planete (zemljotresi i saobraćajne nesreće u vezi sa Merkurom, poplave u vezi sa Jupiterom, ratovi u vezi sa Marsom itd.). Izuzetak od ovih pravila o određivanju dominantne planete postoji u slučaju solarnih ingresa u znak Ovna (karti proleća) gde će Mars, kao vladar ovog znaka, uvek biti i najznačajnija planeta karte ukoliko se nađe u Ovnu ili Škorpiji. Ukoliko se Mars, u trenutku početka proleća, ne nađe u jednom od sopstevnih znakova, ulogu najznačajnije planete preuzeće njegov dispozitor (vladar znaka u kojem stoji Mars), ali samo pod uslovom da je isti zodijački snažan. Ukoliko nije, dispozitor će deliti vladarstvo zajedno sa Marsom. Ako se desi da je Mars u takvim situacijama u solidnoj međusobnoj recepciji sa svojim dispozitorom, Marsu ce pripasti vladararstvo nad ciklusom čak iako nije u sopstvenom sedištu. Pored najznačajnije planete određeni značaj imaće i almuten karte bilo kog mundanog ciklusa. Kada ista planeta dominira kartom proleća i kartom nekog drugog godišnjeg doba, u toku ta tri meseca analizirane godine, desiće se događaji pod simbolikom te planete. Ukolio se desi da veći broj planeta (5, 6 ili svih 7) i uglova padne u kardinalne znake veliki događaji su na pomolu u toku trajanja analiziranog ciklusa. Ponekad i fiksna zvezda može preuziti dominaciju nad ciklusom i to onda kada stoji na primordijalnoj tački ili uglu. Posebno se razmatraju one fiksne zvezde koje su longitudom povezane sa stepenom luminara ili stepenom vladara ciklusa.

Događaji naznačeni određenim mundanim ciklusom desiće se kada planeta koja dominira ciklusom egzaktnim tranzitnim aspektom dođe u vezu sa primordijalnom tačkom, uglom ili ascendentom; kada se vladar nekog godišnjeg doba tranzitnim aspektom poveže sa vladarem relevantne lunacije i kada direktivnom progresijom luminari, uglovi ili dominantna planeta dostignu promisora. Direktivni luk u kartama lunarnih ciklusa iznosi 13 stepeni 11 lučnih minuta, a u solarnim ciklusima 59 minuta 8 sekundi za jedan dan.

Autor: Nataša Karalić Koprivica
www.natasakaralic.com
astro.natasakaralic@gmail.com