Naslov/Header

Srpski Dobrodošli na Blog tradicionalne astrologije astrologa Nataše Karalić Koprivice. Blog je dvojezičan i sadrži tekstove na srpskom i engleskom jeziku. Na ovom mestu možete čitati tekstove o pojmu, predmetu i poreklu (istorijatu) astrologije, natalnoj, elekcionoj, horarnoj i mundanoj astrologiji. Blog predstavlja konzervativan pristup astrologiji, onakav kakav je bio u delima astroloških velikana poput: Marka Manilija, Klaudija Galena, Doroteja Sidonskog, Klaudija Ptolomeja, Firmika Materna, Mašalaha, Al Birunija, Ibn Ezre, Al Hajata, Gvida Bonatija, Vilijama Lilija, Nikolasa Kalpepera i drugih. Ukoliko ste posebno zainteresovani za horarnu astrologiju, pozivamo vas da posetite i Blog horarne astrologije.

English Welcome to the Natasa Karalic Koprivica's Traditional Astrology Blog. The Blog is bilingual and contains articles in Serbian and English. Here you can read articles on the notion, subject and history (origin) of Astrology and on Natal, Electional, Horary and Mundane Astrology as well. Blog represents conservative approach to Astrology, as it was in the works of the Greats such as: Marcus Manilius, Claudius Galen, Dorotheus of Sidon, Claudius Ptolemy, Firmicus Maternus, Masha'allah, Al-Biruni, Ibn Ezra, Al Khayyat, Guido Bonatti, William Lilly, Nicholas Culpeper and others. If you are particularly interested in Horary Astrology, we invite you to visit and Horary Astrology Blog.

25 August 2010

Kako, u stvari, astrologija funkcioniše

Vrlo često se vide konstrukcije ljudi koji su ili iz znanstvenog svijeta ili misle da nešto o znanosti znaju, kako je nevjerojatno ili nemoguće ili čudno promišljanje o 'djelovanju planeta na čovjeka'. Pri tome u argumentaciju unose bezbrojne mehanizme koje poznaje fizika današnjice; od teorije gravitacije do elektromagnetske teorije. Prije nego što objasnimo princip na kojem počiva istinitost Astrologije, moramo jasno reći: Planete ne djeluju na čovjeka u smislu Newtonove mehanike! Između gravitacijskih ili valnih ili bilo kojih drugih matematičkih jednadžbi bilo koje planete i ljudskog života ne postoji klasična uzročno-posljedična veza, kako se to (bez razumijevanja materije) stalno i iznova ponavlja. Dakle, taman da znanost i za milion godina otkrije neku sasvim drugu fiziku, niti tada priroda povezanosti neba i zemlje, na kojoj počiva Astrologija i njen pogled na svijet, neće biti kauzalna! Ovo je prije svega važno za astrologe. Oni sami prvi to moraju shvatiti iz prostog razloga što razmišljajući i govoreći drugačije čine medvjeđu uslugu Astrologiji samoj jer time pokazuju elementarno nerazumijevanje materije kojom se bave. Porazno je kada netko kaže da se bavi Astrologijom a cijeli njezin pogled na svijet svodi na kauzalnu mehaniku. U takvim okolnostima, treba biti realan, nemamo ama baš nikakvog kredita prijeko gledati moderni znanstveni svijet sa prijekorom i žaljenjem što nas napada. Dakle, krenimo redom... Stoicizam je u svijet filozofije donio ideju o Usudu. Usud, prema njihovom gledanju, predstavlja vrhunaravni, univerzalni zakon prema kojem se ponaša sve što postoji. Nadalje, stoici smatraju da taj zakon nema ograničenje djelovanja već da djeluje u cijelom univerzumu. Svrha čovjekova života nije u izigravanju zakona ili u smišljanju nekog svog novog zakona postojanja već sve što živi stvor smije, treba i mora činiti je upoznavanje sa prirodnim zakonima po kojima sve postoji te nakon upoznavanja, pronaći svoje mjesto u njemu. Ovako široka uloga čovjekovog postojanja jasno oslikava stoičku ideju o neraskidivoj povezanosti svega što postoji. Ova povezanost, međutim, nikako nije kauzalna, već se događa na najdubljoj, elementarnoj razini. Ona, naime, proizlazi iz tzv. prvotne ugođenosti cijelog univerzuma te tako nužno dovodi do pojma Tvorca koji je s određenom namjerom stvarao univerzum, ili pak, ako malo dublje promotrimo ovaj način razmišljanja, uviđamo da se zapravo govori o tome da cijeli univerzum (a time i sve što u njemu postoji pojedinačno) – ima svoj smisao. Da nije plod puke slučajnosti, a još manje kaosa bez pravila, već da cijeli svemir počiva na itekakvom, predestiniranom redu, a koji je ustanovljen u trenutku Postanka. Ovime se vrlo lijepo može pokazati kako niti između Astrologije i vjere zapravo ne postoji apsolutno nikakav sukob, iako, to će biti tema jednog od narednih nastavaka. Vratimo se na (ne)kauzalitet. Dakle, ako shvaćamo svemir kao sveukupnost međusobno beskrajno isprepletenih entiteta (događaja) čija veza nije kauzalna već posljedica postojanja smisla i reda u trenutku Stvaranja, onda sasvim novi momenti izbijaju na površinu i kauzalitet postaje presiromašan (u filozofskom smislu) za objašnjenje. Uzmimo primjer: Neka imamo urara koji ima dva potpuno različita sata. Recimo jedan digatalni i jedan klasičan, analogni. Neka oba sata namjesti na identično vrijeme i u istom trenutku ih pusti u rad. Kada ta dva sata vidi netko tko ne zna uopće šta su to satovi, vrlo lako može pasti u zabludu. Naime, može npr. promatrati sat sa kazaljkama i vidjeti da kada se kazaljka poklopi sa pozicijom podneva, da se i na digitalnom satu mijenjaju brojke. Tako može zaključiti da kazaljke 'utječu' da se znamenke promijene. Ista je stvar i obrnuto, promatra li digitalni sat, može zaključiti da 'na neki mističan način' promjena znamenki uzrokuje pomicanje kazaljki. Međutim, niti jedan zaključak nije točan jer promatrač nema u vidu urara koji je prije puštanja u rad oba sata namjestio na isto vrijeme, a pri proizvodnji, kao unutarnje svojstvo svakog sata posebno, odredio je da i jednome i drugome, iako odvojeni – sekunda jednako traje. Rezultat je jasan: dva potpuno odvojena entiteta bez ikakve kauzalne veze među sobom djeluju potpuno sinhronizirano, toliko savršeno da čovjek zabunom može pretpostaviti čak i direktnu uzročnost. U našem primjeru, jedan sat su planete i njihov hod, drugi sat je je hod čovjekova života. Iz tog razloga, mi ne smijemo reći da planete 'djeluju' na čovjeka u smislu u kojem riječ 'djeluju' shvaća Newtonova mehanika. Prikladniji opis je -] planete opisuju čovjeka! Kao što jedan sat može poslužiti kao opis stanja (trenutnog vremena) drugog sata, tako je i u ovome. Činjenica da cijeli mehanizam radi, počiva na sveopćoj ugođenosti univerzuma koja je, kako smo rekli, uspostavljenja u trenutku Geneze. Svaki sat, kako smo vidjeli, djeluje isključivo i autonomno na osnovi karakteristika svojeg mehanizma. Tako, kada kažemo npr. da nije moguće izbjeći neki Usud, mi pod time ni u kojem slučaju ne mislimo 'planete ne dozvoljavaju da se nešto u čovjekovom životu desi' već nešto puno dublje: Čovjek sam ne dozvoljava da se nešto u njegovom životu desi (ili ne desi)! Uvijek treba imati na umu da svaki sat djeluje isključivo na osnovi svojih vlastitih karakteristika. A drugi sat nam služi kao opis prvoga. Time dolazimo do ključnog zaključka: Planete ne služe Astrologiji da bi se pronašlo njihovo djelovanje na čovjeka u smislu aktivne planetarne zabrane ili dozvole za bilo kakav događaj, već nam planete služe da pobliže razumijemo i dokučimo šta to vlastita čovjekova priroda njemu samome dopušta ili ne dopušta učiniti! Naravno, uvijek treba imati na umu da ovo sve ne bi bilo održivo kada bi postojanje svijeta (univerzuma) bilo zasnovano na kaosu. Ovaj mehanizam može funkcionirati jedino ako univerzum shvatimo kao smisleno djelo koje ima svoja pravila postojanja koja, u svojoj domeni, svojim postojanjem svjedoči i život svakoga od nas. Veza između čovjekova života i položaja planeta puno je zamršenija i, da tako kažemo, intimnija nego je to u stanju opisati uzročno-posljedični odnos. Naprotiv, ta veza je ono kroz šta se svakim trenutkom i uvijek iznova ponavlja činjenica da cijeli svemir, pa tako i mi kao njegov neodvojivi dio – ima smisao. Dobar izvor nadahnuća i uvida u ove teme mogu se naći u djelima filozofa stoe. S druge strane, jedan vrlo lijep primjer funkcioniranja sustava koji nisu međusobno vezani kauzalnošću a ipak djeluju sinhronizirano, je Leibntzova teorija monada (monadologija). U svakom slučaju, koga zanima, u tim referencama naći će vrlo lijepa, dodatna objašnjenja ovih principa.

Autor: Domagoj Horvat - Dee
www.astro-art.net

Why Precisely Aries? (The First Zodiacal Sign)

"... Of the four seasons of the year, spring, summer, autumn, and winter, spring exceeds in moisture on account of its diffusion after the cold has passed and warmth is setting in; the summer, in heat, because of the nearness of the sun to the zenith; autumn more in dryness, because of the sucking up of the moisture during the hot season just past; and winter exceeds in cold, because the sun is farthest away from the zenith. For this reason, although there is no natural beginning of the zodiac, since it is a circle, they assume that the sign which begins with the vernal equinox, that of Aries, is the starting point of them all ..."  

                                                         (Claudius Ptolemy, "Tetrabiblos")

The natal chart of Creation, Thema Mundi, is probably the most ancient of all astrological hypotheses, very consistent in its structure, established over a long period of time and accepted by the oldest authorities in astrology like Firmicus, Paulus Alexandrinus, Macrobius. Regarding this eternal controversy about which point of the ecliptic should be taken as a starting point, Macrobius said: "They say, when that particular day began, which was the first of them all and thus properly named the birthday of the world, Aries was in zenith and since zenith is, as it always was, the apex of the sky (mundane meridian in the Sun’s primary motion) so Aries was likewise considered the first among them, the one representing the forehead of the world when the light was born. And they state the reason why these 12 signs were assigned to the powers of various gods. For, they say that in that particular diagram of the world, while Aries, as we said, was occupying zenith, the sign of the horoscopos (Ascendant) of the world being born was Cancer, embracing the Moon. The Sun was ascending next with Leo, Mercury with Virgo, Venus with Libra, Mars was in Scorpio, Jupiter in Sagittarius, and Saturn was wandering in Capricorn. Thus it came about that they said for each of these to be the lord of that particular sign which it was believed to had been occupying when the world was being born. The ancients assigned to the lights only the signs, one to each of them, which they then occupied, Leo to the Sun, and Cancer to the Moon. Beside these, to the remaining five stars however, alongside the signs they occupied, the ancients added another five so they may start a new sequence at the end of the first. We said earlier that Saturn, as the last of them all, was in Capricorn, so the second division put the formerly last one in the first place and Aquarius, following Capricorn, was also given to Saturn. To Jupiter, which preceded him, Pisces were assigned..."


The problem regarding the starting point of the zodiac is as old as the zodiac itself. It was not only Ptolemy  who pointed out the relativity of this rule, but also the astrologers before and after his time. So for instance Rhetorius, the astrologer living at the end of the 5th century AD highlights the fact that even after its thousand’s years existence some astrologers still take the sign of Cancer as its starting point because this sign stood at the Ascendant of Thema Mundi, whereas others mark the initial point of the circle in the fixed sign of Leo which belongs to the Sun, the central planetary sphere. However, by far the greatest number of astrologers of old(and contemporary ones)take the Aries as the starting point of the zodiac because after passing the point of the vernal equinox, the Sun begins its transit toward masculine, northern and higher heavenly hemisphere.   Following this simple astronomical fact Aries was designated as a sign of the exaltation for the biggest and visibly the most important heavenly object, the Sun. In accordance with the fact that the real astronomical year starts in spring, Aries is in its primary signification a symbol of all the beginnings, pioneer enterprises and novelties.  In horary, when Aries contains a relevant significator it will symbolize just this, a new or an initial situation or circumstance. In its highest signification this sign, as a part of the  cardinal quadruplicity, symbolizes the creation of all the conditions in this world, especially those which refer to sudden events. In space, it designates  east and great depths in  borderline areas, like depths in the eastern parts of the great waters or depths in the caves on the east slopes of the mountains, volcanic craters, etc. If  a significator representing the quesited  or an event occupies this part of the Zodiac, it will designate a person of a choleric temperament, very impatient and rash, of slender  but muscular body, medium in height(unless  the significator or the cusp of a relevant house  is in a close aspect with a planet or a star of different quality),  with a long face and broad forehead, and narrow, pointed chin. The eyebrows are often very prominent, as well as hair which is thick or curly. The upper part of the body is conspicuously more developed than the lower part (narrow hips). It is a sign of bestial (animal) group. The person  signified primarily by this sign is rash, very quick, of a strong voice and conspicuous gesticulation, often tactless and brusque.

In other kind of significations Aries symbolizes new settlements in urban areas, new parts of the city, outskirts, unknown places. In rural areas it symbolizes small, hilly areas with pastures, pens,  deserted and depopulated places distant from inhabited areas and recently ploughed land. In a house or apartment it refers to the ceiling, but also to the walls, especially those to the east  and all sources of heat, stoves and fireplaces. In the questions regarding weather conditions it symbolizes  moderately warm, dry and clear weather. Aries rules east, but in geographical division of Claudius Ptolemy it comprises the north-western quadrant of the inhabited world, that is, it symbolizes the British islands, France, Scandinavia, Germany  and all the Slavic lands all the way to Urals and Carpathians. Outside Europe it symbolizes Syria, Palestine and Israel although this region is primarily signified by the earthly triplicity so Aries is present just as a secondary significator. In the rest of the world Aries rules all the borderlands  and eastern parts of the continents. Belgrade, Naples, Florence, Verona, Utrecht, Padua, Bergamo are some of the cities under the primary rulership of this sign. Aries also signifies sharp edges and angles of all objects.

In medical questions Aries refers to the diseases in the head, problems with eyesight, epilepsy, all the diseases of the brain, migraine, toothache, the loss of hair and its weakness, problems with skin on the head. It never indicates diseases with mortal outcome, unless the main significator of the illness occupies the 1st degree of a sign referring to the 1st  lunar mansion. In the dual classification of the elements Aries belongs to fire, that is, to heat and dryness.

Author: Natasa Karalic Koprivica
www.natasakaralic.com
astro.natasakaralic@gmail.com

The Pillar of the Worlds (Perennial Cosmology)

"As above, so below", is the wording of the famous hermetic maxim from "Tabula Smaragdina". Although often and lightly cited by the many who, more or less seriously, occupy themselves with astrology and other related disciplines, the sentence is rarely subjected to a serious  interpretation of its crucial meaning. The meaning of this maxim lies within the so – called axial symbolism of the hermetic cosmology according to which the whole created cosmos is depicted through the vertical relationship of different  degrees of existence and manifestation which are linked by the same law of the "primary movement" (Primum Mobile). The universe is strictly hierarchical and man holds the middle position on this vertical line, thus implying the existence of the worlds above and below his position. The famous maxim depicts the universal truth that the Earth represents the reflection of the higher transcendental  worlds, and that the worlds below the Earth are its reflections which become increasingly more ‘corrupted’ forms of the former ideal the lower we get on the axis of existence. The axis of the worlds, around which the earthly, human sphere revolves is, according to the original law, unchangeably directed toward the cosmological north, beginning in the point of the northern tropic, according to metaphysical astronomy/astrology (Capricorn’s solstice) also known as "the Sun’s gate" or the "the gate of cosmos", while the opposite point in the summer solstice is termed "the gate of generation", that is, "the path of the fathers", leading from the north towards cosmological south (existence). In hermetic astrology, the axis itself is symbolized by the Sun, by its central heavenly position, whereas the southern gate (the beginning of Cancer) has a connection with the Moon, the first sphere dividing man from the higher worlds. The pillar around which the worlds revolve is only a conceptual expression which describes the primary light - beam of divine emanation, or, stated in Biblical terms, the beam of Genesis. All the worlds in the hierarchy of existence are created with  the purpose of God’s revelation to himself,  from the absolute transcendence, over the level of angelic, to human – transient and corruptible below which are all the rests of the creation (the sub - manifested and the chaotic). One of the obligatory  implications  deriving  from the astrological cosmology concerns the "necessity" of the immutability of its cosmos  consisting in the 7 traditional planets of the visible  sky. The main characteristic of the modern astrology is precisely the altered cosmological structure, ranging up to its absolute negation. The traditional astrology is inseparable from this notion because it was believed (until 19th century) that it represents the link between human and angelic spheres. Roger Bacon, English philosopher from the 13th century, also known as "Doctor Mirabilis" in his "Opus Majus" stated that the angels: "Represent spiritual substances which we designate as intelligences and angels because  intelligence is the name of the nature, and an angel is the name of the function". The Platonists perceived angels as those natures of existence which take part directly both in God’s mind and in the comprehension of heavenly essences (the quality) of things. On the axis of the worlds these intelligences are "above"  the  human position, exempted from the carnal and the suffering which characterizes man’s position in cosmos, likened to the stars irradiated by primordial light. The angelical, according to cosmological notion,  is a concept which designates the function of intelligences, that is, their "radiating" nature toward the realm of man and toward everything which is situated "below" them in the cosmological hierarchy. In Judeo-Christian religious tradition angelic worlds are divided into three spheres: the sphere of lower degree of constitution which corresponds to purification and to which all the angels, archangels and principates belong,  then comes the sphere of the intermediate degree of illumination corresponding to the empires, virtues and forces and last, the sphere of  the perfect angelic constitution which consist of the worlds of cherubim, seraphim and the throne. In the summary overview of cosmology, the angelic corresponds to the ocean "above the heavens" or, in the words of Picco de la Mirandola from "Heptaplus": "The highest constitution’s repose is only for thinking, it is properly symbolized by the waters situated above the heavens, that is, above all  the actions concerning the worldly (cosmological), be they  heavenly or earthly, and they praise God incessantly, with a perpetual song. Since the intermediate line is ascribed to the workings of heaven, its best symbolical representation is the firmament, that is, the sky. The final constitution, although by its nature situated above everything, even above the heavens, still governs everything which is below the heavens. Since it is divided into principates, archangels and angels, all their actions concern exclusively the realm below the Moon." (“The Song of the Cosmos”, Arthur Versluis, IP Esotheria, 2005, Belgrade, Serbia). Five centuries after this renaissance philosopher, Titus Burckhardt  in "Mystical Astrology" states that the seven planets of the traditional cosmos are intermediaries between the Earth and the heaven of the fixed stars, leading us to the conclusion that they mediate between man and the angels. Ibn Arabi, whose thought is the subject of Burckhardt’s book, wrote on this: "Man supersedes the other basic species just because he is moulded by the God’s two hands. Because of that, his species is nobler than any other produced by the elements, which means that man possesses dignity more superior than both the earthly angels (ghosts) and heavenly angels which inhabit the seven heavenly spheres  consisting of fine elements, while the superior angels are better than human kind." ("Mystical Astrology According to Ibn Arabi", Titus Burckhardt, Fons Vitae, 2001, Louisville, USA). The angels of the seven heavenly spheres correspond to the creation of the seven traditional planets whose spheres reflect the fine reality of the first (lower) transcendence, between the higher transcendence and the ephemeral cosmos of time and space. Saturn is thus brought into connection with Cassiel, Jupiter with Zadkiel,  Mars with Samael, the Sun with archangel Michael, Venus with Anael, Mercury with Raphael  and the Moon with Gabriel. Hence, astrology was created and given to man and it functions only in his part of the cosmos, in the centre of the axis of the worlds whose purpose is the ascension toward the absolute transcendence and overcoming of the cosmos, in the final instance.  Any  change in the number of the astrological planets disrupts this order and "takes away" the angelic  role from  astrology.

Modern astrology lacks any kind of cosmology, in it (purposefully or not) all the cosmological spheres, planetary principles and the elements of the manifested cosmos are made equal, for if this weren’t so, neither could Uranus, the mythical heaven of all the stars (all the potentialities of the creation)  be reduced to a single principle of temporal manifestation in human cosmos, nor could mythical Neptune, from the lower level of the elemental manifestation, be "exalted" into the angelic sphere, that is, onto the level of the astrological planetary principle. The most dangerous thing was done (un)consciously  when Pluto, the mythical god of the underworld,  was "exalted" into the human cosmos, disrupting irreparably the cosmic  hierarchy. In a certain way, this was a great magical intervention on the level of astrology. Owing to the "destruction" of the cosmic ladder, which caused, as a consequence, the dislocation of the worlds of the transcendent, temporal and sub-manifested, the human cosmos becomes infested with something that cannot be found in time and space, because neither the summary of the archetypal sphere of zodiac can be reduced to a planet, nor the heaven above this cosmos can be lowered into it. That modern astrology is magic is proved not only by the reversal of the cosmic axis ( for how else can we explain the equation between the sub-manifested world of mythical Pluto and the transcendental world of the all-encompassing Uranian  firmament  with the functions of the 7 planets of traditional cosmos of time and space) but also by an idea expressed by Alistair Crowley, one of the founders of modern astrology: ”Since the substance is one, singular and self-conscious, it cannot manifest itself in any way while in this particular state. It would be absurd to investigate the reasons of her appearance in any other state, because the reason lies not in the quality belonging to this singularity ... the dualistic principle of its manifestation, magnificent as it is, reaches the boundaries of  the human mind, because the mind in itself is dualistic, our conscious being consists of the subjective and the objective." ("Astrology with the studies of Neptune and Uranus", Alistair Crowley, IP Esotheria, 1990, Belgrade, Serbia). Up to this point, everything is fine, in accordance with traditional cosmology and there’s nothing new in the disclosure of the dualistic principle of existence, but in the following statement we can discern the magical principle of unnatural intervention: "It is possible to dissociate this duality and to unify it again in a mystical manner ..." a direct and unambiguous magical implication of Crowley’s  Uranian astrology. It aims at a forced joining of particular principles of manifested cosmos, situated beyond the transcendental, in order to arrive at the throne on the top of the cosmic axis via shortcut. Astrology, as an integral part of traditional culture, functions according to the principle of sympathy implicating the indestructible bond between the 7 planets of traditional cosmos and the whole nature. By transporting these bonds into his own life and the world surrounding him according to a proper model, man becomes the "redeemer of the nature", thus  fulfilling  the assigned role of the mediator between the cosmic worlds. In this manner he returns into the state of heavenly balance and gets closer to the archetypal sphere of the Zodiac. The increase in the number of the planets in the astrological cosmos distances man from the centre, thus making the purpose of astrology in his life unclear and blurred.

Author: Natasa Karalic Koprivica
www.natasakaralic.com
astro.natasakaralic@gmail.com

Zodiac

Ecliptic, the apparent yearly path of the Sun, represents the central part of the zodiacal circle dividing it into two equal parts regarding the northern, that is, southern heavenly sphere. This big heavenly circle, by its central position relative to the zodiacal background, symbolically depicts the hierarchy of astrological cosmos  which is rooted in Platonist notion of cosmic hierarchy consisting of 14 spheres, 7 of them being situated above and 7 below the central Sun. According to the cosmological system of astrology, the Sun doesn’t occupy central position regarding only the 6 visible heavenly bodies, but also regarding the heaven containing stars, which we recognize today  as visible constellations, then regarding the heaven which contains no stars which we designate as Zodiac and lastly, regarding the two highest spheres of cosmic hierarchy, the sphere of  Divine Pedestal and the sphere of Divine Throne. These four superior spheres are directly connected to the three lower spheres, the so called planetary spheres, which are astronomically determined by their distance to the Earth, that is, by the amount of time required for their heavenly revolution. These three lower, supra-solar spheres belong to Saturn, Jupiter and Mars which are known as superior, masculine planets in traditional astrology. In the sub-solar sector (which is below the Sun) the three superiors find their counterparts in the three inferior planets – Venus, Mercury and Moon. Below the Moon are situated the lowest spheres of elementals (the ontological elements of the universe) – fire, earth, air and water which, by symmetry and number, correspond to the four highest spheres of the Fixed stars, Zodiac, Pedestal and Throne. Zodiac is the 12th sphere in the order of  heavenly hierarchy and it represents a part of transcendental heaven, situated entirely beyond the visible cosmos of time and space in which the planets and the stars of the visible constellations move. This spherical form is purely symbolic because it signifies the transition from astronomical toward metaphysical cosmos and integral cosmology. The heaven without stars, the heaven of 12 zodiacal towers is, hence, not the equivalent to the part of the visible sky which is covered with  zodiacal constellations. In relation to them, zodiac symbolizes the virtual determinant of  heavenly space from which all the possible human conditions are derived; in relation to these conditions the particular signs represent archetypal principles. This sphere of the first superior heaven is the primum mobile of the notional universe while the spheres of the stars and planets (visible cosmos) and the elemental spheres of our planet are subject to the laws of time and space.

The divergence between the two big heavenly circles, the heavenly equator and the solar cycle (ecliptic), symbolizes the violation of balance in the order of manifestation of the cosmos. The four heavenly cardinal points (equinoxes and tropics) thus determine zodiacal  elemental quadruplicity  representing  the essence of differentiation through which the  universal principles of superior heavens manifest in spatial – temporal universe. These four universal tendencies, the four ontological elements of fire, earth, air and water, manifest through twofold qualifications of hot and cold, that is, dry and wet. Hot and cold are active qualities, which are diametrically opposite. They also manifest as expansive force (hot) and the force of contraction (cold). These two forces of creation and existence determine the two passive qualities, dry and wet. Transmitted to the four  heavenly cardinal points, cold corresponds to the solstices  and hot to the equinoxes; that is why cardinal signs  (Aries, Cancer, Libra and Capricorn) follow each other according to the principle of absolute contrasts. Aries is hot and dry and hence, fiery, followed by Cancer which is cold and wet, i.e. watery.

Zodiac is thus divided according to the elements, but also according to the three modalities: cardinal, fix and flexible (mutable). The modalities symbolize the three states of spirit and its three spatial orientations: the orientation of the fall into spatial - temporal cosmos and the dimension of depth (cardinal signs), the orientation of expansion and the dimension of breadth (fixed signs) and the orientation of  return toward the source and the dimension of height (mutable signs). This trinity of the spirit is superior to the elemental quadruplicity of the nature. Cardinal signs (Aries, Cancer, Libra, Capricorn) refer to the development of all  the qualitative conditions pertaining to this world. Fixed signs (Taurus, Leo, Scorpio, Aquarius)  go beyond this world symbolizing upward orientation of the spirit and the timeless dimension of human existence, whereas synthesizing, flexible signs (Gemini, Virgo, Sagittarius, Pisces) represent the linking of spiritual and physical levels of cosmos.

Author: Natasa Karalic Koprivica
www.natasakaralic.com
astro.natasakaralic@gmail.com

Horary Astrology

The Notion of Horary Astrology

Horary astrology is a branch of astrology where an astrologer gives answers to concrete questions constructing an astrological (horary) chart for the time and the date when he or she found out (heard or read ) the question and understood it as well as for the place where he or she was at that moment. When we speak about the notion of the horary astrology it is important to say that there is an important difference between the horary and the natal astrology. The subject of the horary astrology is limited to an analyse (giving an answer) of some specific question which is given to an astrologer in order to some person gets a concrete astrological answer. In distinction from the horary astrology, the subject of the natal astrology is not so limited and it refers to the most important aspects of someone’s life for whom the natal horoscope is being constructed (temperament, behaviour and character, health, different life predispositions- especially those referring to schooling, a choice of profession and professional improving, emotional life and tendency to a specific type of partner, family and marriage, offspring and relationships with children, possibility for going and living abroad, etc.). Different subjects of the horary and the natal astrology have a practical consequence- the horary astrology, that is the horary horoscopes are more suitable astrological devices for giving precise answers to some clear and concrete question, while the natal horoscopes are more suitable for a wide, but at the same time, more common analyse of the whole natus life, that is the most important life aspects.

The History (Origin) of Horary Astrology

Chronologically watched, horary astrology is the youngest branch of astrology, so, the statements, that it is the oldest, which can occasionally be found, are not true. No doubt, the oldest astrology is the so-called proto-mundane astrology from the early Babylonian period. Natal astrology developed after this first Babylonian astrology between the 8th  and the 5th  century BC. Horary astrology developed after natal astrology from the group of Old Greek astrological methods known as katarche (beginnings). Katarche are comperative, predictive and diagnostic astrological techniques for chart analyses made for the moments of different beginnings which were usually compared with the radix charts (more often with the natal ones). Katarche charts are divided into comparative charts of beginnings (elections), predictive charts of beginnings (questions) and diagnostic charts (horary decumbiture or iatromathematics decumbitura). Katarche are all charts made for the moment of the news announcement connected to any event. As you can see from the previous division of katarche charts, the horary astrology developed from katarche predictive charts of beginnings, diagnostic katarche charts and katarche charts of the news announcement.

The earliest rules of the katarche astrology, from which horary astrology developed, differs from the later Arabic and European rules established during the period when the horary astrology experienced its expansion and was formed as a particular branch from the 8th to the 17th century. Ptolemy didn’t mention katarche methods as well as many other antique astrologers such as Paulus Alexandrinus, Heliodorus, Firmicus Maternus, etc. Those rules (from which the horary astrology was developed) were often used by Nigidius Figulus, Antiochus of Athens and Dorotheus of Sidon. When we speak about katarche, it is important to add that it is believed that first katarche methods originate from the Babylonian magic. These methods are divided into magic (intervened) and prognostic (diagnostic) katarche astrology by some authors. The magic katarche astrology concerns the electional interventions as well as the interventions on the basis of horary advisory questions and interpretations. The prognostic katarche astrology is based on all horary charts and charts of beginnings from which, without any intervention, an astrologer is searching for the prediction of future events or illumination of some completed situation. In their earliest form, katarche are mostly based on the positions of horoscope angles and Moon where you can see the link with the Babylonian lunar houses (mansions). For example, Dorotheus emphasizes the kinds of signs. He especially insists on using the division of signs into “the straight” and “the bowed”, actually, on the short-rising and the long-rising ones, that is, on those that go out in more or less than two equinoctial hours. The occurrence is commented in the context of each question. He discusses this material in the fifth book of “Carmen Astrologicum”. Dodecatemoria of signs as well as the obliged comparison of katarche charts with the original radix charts are the main characteristics of his work. This link disappears because of the development of horary astrology later.

The famous astrologers, who lived and created between the 8th and the 17th century, are especially meritorious for the creation of the horary astrology as a special astrological branch, the development of its specific rules and the great recognition of the horary astrology (Mashallah, Bonatti, Saunders, Lilly, Culpeper and others). They created the horary astrology we have known nowadays and which, among few real experts, has been studied and practised as a branch of astrology called the traditional astrology. Those, who try to study it and who follow the so-called modern (popular) astrology contriving some new rules that, especially in relation to the time and the place which are relevant for constructing a horary chart, have no base in a theory of horary astrology (contained in the works of the famous astrologers), damage this ancient skill.

Author: Natasa Karalic Koprivica
astro.natasakaralic@gmail.com

VISIT WWW.HORARYASTROLOGY.INFO - INTERNET BLOG DEDICATED TO THE ART OF HORARY ASTROLOGY

24 August 2010

Zašto baš Ovan? (Prvi zodijački znak)

“Od četiri godišnja doba – proleća, leta, jeseni i zime – proleće nadmašuje vlagom usled svog širenja nakon što je zima prošla, a toplina nastupa; leto vrelinom usled blizine Sunca zenitu; jesen suvoćom jer je vlagu usisalo vrelo godišnje doba koje je tek prošlo, a zima hladnoćom jer je Sunce najudaljenije od zenita. Iz tog razloga nema prirodnog početka Zodijaka, jer je to krug, ali drevni pretpostavljaše da je znak koji počinje sa prolećnim ekvinocijem, to jest Ovan, početna tačka za sve njih...”  (“Tetrabiblos”, Klaudije Ptolomej, izdavač Astro.Lab, Zemun, 2002).

Natalni dijagram Stvaranja, Thema Mundi, verovatno je najdrevnija od svih astroloških hipoteza, veoma konzistentna, dugo vremena etablirana i prihvatana od strane najstarijih astroloških autoriteta poput Firmikusa, Aleksandrina, Makrobija. Poslednji je, na ovu temu, a povodom večitog razmatranja koju tačku zodijačke kružnice uzeti za početnu, rekao: "Kažu da kada je započeo onaj dan koji beše prvi od svih i stoga pravilno zvan rođendan sveta, Ovan bio u zenitu, a kako zenit jeste, kao što je i bio, vrhunac sveta (mundani vrhunac u primarnom kretanju Sunca), i Ovan je smatran prvim od njih, onim što beše čelom sveta kada se zbi svetlost. I dodaju razlog zasto su tih 12 znakova pridati moćima raznih bogova. Jer, kažu da je u tom istom dijagramu sveta, dok je Ovan, kao što rekosmo, bio u zenitu, znak horoscopusa (ascendenta) sveta koji se rađao bio Rak, u kome je tog trenutka boravio Mesec. Sunce se uspinjalo sledeće s Lavom, Merkur sa Devicom, Venera sa Vagom, Mars beše u Škorpiji, Jupiter u Strelcu, a Saturn lutaše u Jarcu. Tako je i došlo da za svakog kažu da je gospodar onog znaka u kom se verovalo da je bio dok se svet rađao. Starina je dvoma svetlima pripisala samo znake, po jedan svakom, u kojima su onda bili, Lava Suncu, a Raka Mesecu. Uz ovih pet zvezda, međutim, pored onih znaka u kojima behu, drevna su vremena dodala i drugih pet, da započnu novi sled na kraju prvog. Ranije smo reklli da je Saturn, poslednji od svih, bio u Jarcu, a druga podela negdašnjeg poslednjeg učini sada prvim i Vodolija, koja sledi Jarca, bi data Saturnu. Jupiteru, koji mu je prethodio, behu dodeljene Ribe...”


Problem početne tačke zodijačkog kruga star je koliko i sam Zodijak. Nije samo Ptolomej upućivao na relativnost ovog pravila već i astrolozi pre i posle njegovog doba. Tako recimo Retorije, astrološki pisac s kraja IV veka nove ere, ukazuje na činjenicu da i posle hiljadu godina postojanja Zodijaka neki astrolozi uzimaju kao njegov početak  znak  Raka jer je isti stajao u ascendentu u Themi Mundi, dok neki drugi krug počinju fiksnim znakom Lava koji pripada Suncu, centralnoj planetarnoj sferi. Ipak, daleko najveći broj astrologa tada i danas početak zodijačkog kruga stavlja u znak Ovna jer posle tačke prolećnog ekvinocija Sunce započinje tranzit prema muškom, severnom i višem nebeskom polukrugu. Iz ove proste astronomske činjenice Ovnu je dodeljena pozicija znaka egzaltacije za najveći i najvažniji nebeski vidljivi objekat, Sunce. U skladu sa činjenicom da stvarna astronomska godina  počinje u proleće, Ovan je u primarnoj signifikaciji znak svih početaka, pionirskih poduhvata i novina. U horarnoj astrologiji kada se nađe u pozadini relevantnog signifikatora označiće upravo ovo, novu ili početnu situaciju ili okolnost. U najvišoj signifikaciji ovaj znak, kao deo kardinalnog četverstva, simbolizuje stvaranje svih stanja ovog sveta, naročito onih koja se odnose na iznenadne događaje. U prostoru označava istok i velike dubine na rubnim i graničnm mestima, poput dubine u istočnim delovima velikih voda ili dubine u pećinama na istočnim stranama planina, vulkanska grotla i sl.

Ukoliko signifikator  neke osobe koja je predmet horarnog pitanja ili događaja padne u ovaj deo Zodijaka, to će biti znak da je osoba koleričnog temperamenta, veoma nestrpljiva i brzopleta, vitkog i muskulaturnog tela prosečne visine (osim ako signifikator ili vrh relevantne kuće nije u bliskom aspektu sa planetom ili zvezdom drugačije signifikacije), duguljastog lica i širokog čela, a uže i špicaste brade. Obrve su često veoma naglašene, kosa takođe u smislu gustine ili valovitosti. Gornji deo tela je upadljivo razvijeniji od donjeg (uži bokovi). Znak je bestijalne (životinjske) grupe. Osoba pod primarnom signifikacijom ovog znaka je nagla, veoma brza, snažnog glasa i upadljive gestikulacije, često netaktična ili gruba.

U signifikacijama drugih vrsta Ovan simbolizuje nova naselja u urbanim sredinama, nove delove grada, rubne delove grada, nepoznata mesta. U ruralnim krajevima označava mala brdovita mesta i pašnjake na njima, zatim obore, napuštena i opustela mesta daleko od naseljenih sredina i tek uzoranu zemlju. U kući ili stanu odnosi se na plafon, ali i na zidove, naročito one na istočnoj strani i sve izvore toplote, peći i kamine posebno. U pitanjima vremenskih uslova simbolizuje umereno toplo, suvo i vedro vreme. Vlada istočnom stranom sveta, ali u geografskoj podeli Klaudija Ptolomeja zauzima severozapadni kvadrant  naseljenog sveta, odnosno, simbolizuje Britanska ostrva, Francusku, Skandinaviju, Nemačku i sve slovenske zemlje do Urala i Karpata. Van Evrope odnosi se na Siriju, Palestinu i Izrael mada su ove zemlje pod primarnom signifikacijom zemljanih znakova pa se Ovan javlja tek kao sekundarni signifikator. U ostatku sveta vlada svim rubnim i istočnim delovima kontinenata. Beograd, Napulj, Firenca, Verona, Utreht, Padova, Bergamo neki su od gradova pod osnovnom signifikacijom ovog znaka. Ovan simbolizuje i oštre ivice i uglove svih predmeta.

U medicinskim pitanjima odnosi se na bolesti u predelu glave,  na probleme vida, epilepsiju, sve bolesti mozga, migrenu, zubobolju, opadanje i slabost kose i kože glave i lica. Nikada ne ukazuje na bolesti sa smrtnim ishodom, osim ako glavni signifikator bolesti ne pada na 1. stepen znaka koji se odnosi na 1. lunarnu manzilu. U dvojnoj klasifikaciji elemenata Ovan pripada vatri, odnosno, toploti i suvoći.

Autor: Nataša Karalić Koprivica
www.natasakaralic.com
astro.natasakaralic@gmail.com

POSETITE WWW.HORARNAASTROLOGIJA.COM - INTERNET BLOG POSVEĆEN VEŠTINI HORARNE ASTROLOGIJE

Zodijak

Ekliptika, prividna godišnja putanja Sunca, predstavlja centralni deo zodijačkog kruga deleći ga na dva jednaka dela prema severnoj, odnosno, južnoj nebeskoj sferi. Ovaj veliki nebeski krug, svojom centralnom pozicijom prema zodijačkoj pozadini, simbolički odražava hijerahiju astrološkog kosmosa koji je zasnovan na platonističkom viđenju kosmičke hijerarhije koju čini 14 sfera, 7 sa gornje i 7 sa donje strane od centralnog Sunca. Prema astrološkom kosmološkom sistemu Sunce ne zauzima centralnu poziciju samo u odnosu na 6 vidljivih nebeskih tela već i u odnosu na nebo zvezda, koje mi danas prepoznajemo kroz vidljiva sazvežđa, zatim u odnosu na nebo bez zvezda koje nazivamo Zodijakom i u odnosu na dve najviše sfere kosmičke hijerarhije, sferu Božanskog Pijedestala i sferu Božanskog Trona. Ove četiri superiorne sfere direktno su vezane za tri niže sfere, tzv. planetarne sfere, astronomski određene prema udaljenosti planeta od Zemlje, odnosno, prema vremenu njhovog nebeskog obrta. Te tri niže suprasolarne sfere čine Saturn, Jupiter i Mars, u tradiciji poznate kao superiorne, muške planete. Njima u subsolarnom sektoru (delu ispod Sunca) korenspondiraju tri inferiorne planete, Venera, Merkur i Mesec. Ispod Meseca stoje najniže sfere elementala (ontološki elementi univerzuma) vatre, zemlje, vazduha i vode koje simetrijom i brojem korenspondiraju četirima najvišim sferama Fiksnih zvezda, Zodijaka, Trona i Pijedestala. Zodijak je 12. po redu sfera nebeske hijerarhije koja čini deo transcendentnog neba, potpuno izvan vidljivog kosmosa vremena i prostora u kome se kreću planete i zvezde vidljivih sazvežđja. Ova sferična forma je simbolička jer označava prelaz od astronomskog ka metafizičkom kosmosu i integralnoj kosmologiji. Nebo bez zvezda, nebo 12 zodijačkih kula, dakle, nije isto što i deo vidljivog neba koje pokrivaju zodijačka sazvežđa. U odnosu na njih Zodijak simbolizuje virtuelnu determinaciju nebeskog prostora iz kojeg se razvijaju sva moguća ljudska stanja u odnosu na koja pojedini znaci, rečeno savremenim jezikom, predstavljaju arhetipska mesta. Ova sfera prvog superiornog neba jeste primum mobile idejnog univerzuma dok su zvezdane i planetarne sfere vidljivog kosmosa, te elementalne sfere naše planete, podređene zakonima vremena i prostora.

Divergencija između dva velika nebeska kruga, nebeskog ekvatora i solarnog ciklusa (ekliptike), simbolizuje narušavanje ravnoteže u poretku manifestacije kosmosa. Četiri nebeske tačke (ekvinociji i tropici) određuju tako zodijačko elementalno četverstvo koje predstavlja suštinu diferencijacije kroz koju se univerzalna načela superiornih nebesa manifestuju u vreme-prostor univerzumu. Ove četiri univerzalne tendencije, četiri ontološka elementa vatre, zemlje, vazduha i vode, javljaju se u dvojnoj kvalifikaciji kroz toplotu i hladnoću, odnosno, suvoću i vlažnost. Toplota i hladnoća jesu aktivni kvaliteti koji stoje u dijametralnoj suprotnosti. Manifestuju se, takođe, kao ekspanzivna sila (toplota) i sila kontrakcije (hladnoća). Ove dve sile stvaranja i postojanja određuju par pasivnih kvaliteta, suvoću i vlažnost. Preneseni na četiri kardinalne nebeske tačke hladnoća korenspondira solsticijima, a toplota ekvinocijima, zbog čega kardinalni znaci (Ovan, Rak, Vaga, Jarac) slede jedan za drugim prema apsolutnim kontrastima. Ovan je tako topao i suv, dakle, vatren, a sledeći po redu Rak, hladan i vlažan, odnosno, voden.

Zodijak se tako deli prema elementima, ali i prema modalitetima kojih ima ukupno tri: kardinalni, fiksni i fleksibilni. Modaliteti simbolizuju tri stanja duha i tri njegove prostorne orjentacije: orjentaciju pada u prostorno-vremenski kosmos i dimenziju dubine (kardinalni znaci), orjentaciju ekspanzije i dimenziju širine (fiksni znaci) i orjentaciju povratka ka izvoru i dimenziju visine. Ovo trojstvo duha superiorno je u odnosu na elementalno četverstvo prirode. Kardinalni znaci (Ovan, Rak, Vaga, Jarac) odnose se na razvitak svih kvalitativnih stanja ovog sveta. Fiksni znaci (Bik, Lav, Škorpija, Vodolija) prevazilaze ovaj svet simbolizujući uzlaznu orjentaciju duha i vanvremensku dimenziju ljudskog postojanja, dok sintetički, fleksibilni znaci (Blizanci, Devica, Strelac, Ribe) predstavljaju svet povezivanja duhovnog i fizičkog nivoa kosmosa.

Autor: Nataša Karalić Koprivica
www.natasakaralic.com
astro.natasakaralic@gmail.com

23 August 2010

Astrološki pokazatelji fizičkog izgleda

Analiziranje fizičkog izgleda sa astrološkog aspekta na prvi pogled može delovati kao besmislica jer osoba čiji se natal tumači, vrlo često, sedi u istoj prostoriji sa astrologom, a i kada to nije slučaj, njen fizički izgled je, na neki posredan način, dostupan astrologu, bilo preko opisa koji astrolog dobije, bilo preko fotografije. Pa zašto onda uopšte ovo raditi, zašto tumačiti nešto što je tako očigledno? Dva su razloga za to. Prvi se tiče onoga što nazivamo "učenje kroz ličnu praksu", a drugi rektifikacije. Uočavanje specifičnosti jedne karte i njihovo povezivanje sa specifičnostima fizičkog izgleda najbolji je način da se simbolika astroloških faktora razvije i razume u stvarnom životu jer fizički izgled je, uz temperament, možda najkonkretnija stvar koja se astrološki može najbolje objasniti i dokazati. Rektifikacija je drugi bitan razlog jer je analiziranje fizičkog izgleda najpouzdaniji način da se ovoj rizičnoj metodi pristupi. Stari su astrolozi vrlo revnosno i precizno pristupali ovom delu analize natalne karte. Postojanje mnogih detaljnih i ponekad neobičnih i bizarnih tabela, koje su do detalja opisivale fizičke specifičnosti svakog zodijačkog stepena, govori u prilog značaja ovog, za mnoge nezanimljivog, postupka astrološke analize. Pravila za procenjivanje fizičkog izgleda su brojna, ali sva se zasnivaju na ascendentu, njegovom vladaru, terminu u koji ascendent pada i vrlo bliskim aspektima koje prema njemu prave planete. Ipak, pre nego sto se pristupi analizi ovih stvari, mora se dobro proceniti temperament jer se on uvek odražava na fizički izgled.

Temperament je, u tom smislu, neka vrsta preduslova za pravilnu procenu fizičkog izgleda. Uopšteno rečeno, temeramenti daju sledeće karakteristike fizičkog izgleda. Kolerični ili vatreni temperament simbolizuje uspravne, vitke, energične, pokretne i muskulaturne fizionomije. Melanholičnu fizionomiju karakteriše vitkost i slaba muskulaturna osnova, sporo i tromo kretanje. Najoptimalniju i najlepšu fizionomiju simbolizuje vazduh i sangviničan temperament koji daje lepe i skladne proporcije, optimalan odnos izmedju visine i težine, pokretne i lepo oblikovane udove i, uopšte, dopadljiv i lep fizički izgled. Flegmatici su tromi, slabo pokretni, mekše muskulature, skloni zadržavanju tečnosti i gojenju. Kako kod većine ljudi temperament predstavlja kombinacija pojedinih tipova temperamenta, analiza fizičkog izgleda predstavlja nešto složeniji zadatak.

Pored temperamenta od najvećeg značaja za procenu fizičkih karakteristika osobe je planeta koja blisko aspektuje (do 3 stepena od egzaktnosti) stepen ascendenta, ali se i ona mora kvalifikovati u odnosu na znak i poziciju prema Suncu. Ako dve planete blisko aspektuju ascendent, veći "uticaj" imaće ona koja je bliža egzaktnom aspektu i, ono sto je specifično, potpuno će "istisnuti" simboliku druge planete. Recimo, ako ascendent prima trigon od Merkura koji odstupa od egzaktnosti 3 stepena i sekstil od Venere u orbisu od 2 stepena, Venera će imati apsolutni primat u opisu fizčkog izgleda. Aspekti sa meridijanske ose, tzv. mundani aspekti, imaju naročitu težinu i jednako su važni kao i klasični aspekti.

Sam stepen ascendenta gleda se u odnosu na znak i termin u koji pada. Takodje, i fiksne zvezde na ascendentu imaju jendnak značaj kao i planete i preko planetarne prirode za koju se vezuju ispoljavaju svoju simboliku. Recimo, Regulus na ascendentu tumači se kao Mars i Jupiter na ascendentu je je priroda zvezde takva i osoba koja je ima tačno na stepenu istočnog horizonta biće vrlo snažna, muskulaturna i pokretljiva. Ukoliko ascendent ne prima ni jedan blizak aspekt tada, u prvi plan, dolazi znak u kome se nalazi ascendent, termin u koji pada i njegov vladar koji se tumači u odnosu na sopstvenu prirodu kvalifikovanu znakom u kojem se nalazi i pozicijom u odnosu na Sunce (orjentalnost, okcidentalnost). Dakle, najbolje je fizički izgled tumačiti kroz kombinaciju simbolike znaka ascendenta i planeta i fiksnih zvezda koje prema stepenu ascendenta prave vrlo blizak aspekt, a sve to u kontekstu i granicama koje nameće temperament osobe, rasa i rasni varijetet kome pripada.




Osnovne karakteristike fizičkog izgleda koje planete simbolizuju su sledeće:

Saturn je po svojoj osnovnoj prirodi melanholična planeta i, sa tim u skladu, daje mršave i slabe fizionomije, osim ako se ne nalazi u znaku sopstvenog dostojanstva jer tada označava snažne i visoke ljude. Često daje nerazvijenost onog dela tela koji simbolizuje znak ili kuća u kojoj se nalazi, ali pod isključivim uslovom da iz tog znaka, odnosno kuće, blisko aspektuje ascendent. Recimo, ako SA iz blizanaca pravi aspekt ka ascendentu, osoba ce imati ili slabo razvijena ramena i šake ili izražen deformitet ovih delova, naročito ako je vladar ascendenta debilitiran ili je III kuća, na neki način, aflikovana. Retrogradan ili debilitiran Saturn može dati čak i gojaznost i veoma disproporcionalnu fizionomiju, ali pod uslovom da je temperament dominantno flegmatičan. U ovakvim slučajevima do izražaja dolazi njegova sekundarna priroda koja se vezuje za flegmatičnost jer je ovo planeta koja vlada zimskim znacima, a zima, kao godišnje doba, ima simboliku vode (flegme). Njegova debilitiranost može se odraziti na izražen višak kilograma ili neurednost jer u debilitaciji Saturn označava slabost karaktera, poročnost i nedostatak kontrole. Ponekad daje gustu, oštru, suvu ili izrazito kovrdžavu kosu.

Jupiter simbolizuje, na neki način, krupne fizionomije, bilo da se radi o visini ili težini. Daje lepa, ovalna lica, često lepo i snažno telo. U vazdušnim znacima simbolizuje natprosečno visoke osobe, a u vatrenim vrlo snažne i muskulaturne. U vodenim i zemljanim znacima ne daje uvek natprosečnu visinu, ali zato daje izdržljivost i vitalnost. U svakom slučaju, Jupiter simbolizuje lepu, uspravnu i pokretljivu figuru, meku i lepu kosu i uvećava one delove tela koje simbolizuje znak ili kuća u kojoj se nalazi. Jupiter u aspektu sa ascendentom ponekad daje natprosečno velika stopala ili šake.

Mars simbolizuje mišićave, snažne i vrlo pokretljive fizionomije, vitkije ljude izuzetne fizičke snage i sposobnosti regeneracije. Lica su ili naglašeno četvrtasta ili okrugla, pogled je oštar, obrve guste i nisko postavljene, a izmedju njih su česte dve izražene horizontalne linije. Čelo je često nisko. Uobičajeno daje srednji ili nešto niži rast. Koža je sklona bledilu, crvenilu ili pegama, a kosa je, kod žena, vrlo gusta i oštra. Noge su često nepravilnog oblika u delu od kolena do članaka, a gornji deo tela je razvijeniji od donjeg.

Sunce simbolizuje krupne, upadljive i veoma atraktivne ljude, naročito ako aspektuje ascendent u nekom vazdušnom znaku ili se samo nalazi u takvom. Takodje, simbolizuje izraženo okrugla, puna lica, krupne oči, krupne i nepravilne zube, širok i upadljiv osmeh i svetlu boju tena. Kada je ascendent u biku ili vodenom znaku, ili se Sunce nalazi u istim, simbolizuje puniju figuru. Takodje, daje ili slabu ili vrlo lepu talasastu kosu.
Venera je simbol vode i okruglih oblika i, sa tim u skladu, simbolizuje oble fizionomije, srednji do niži rast, ovalno i puno lice sa lepo oblikovanim usnama, mali nos, svetlu kožu i meku kosu. Često daje rupice na obrazima i bradi. Kod žena je naglašena figura "peščanog sata". Ako je temperament flegmatičan, a Venera okcidentalna illi debilitirana ili se nalazi u vodenom znaku, fizikus je vrlo sklon debljanju. Ako je temperament dominantno sangviničan ili se ascendent nalazi u vazdušnom znaku ili je u takvom znaku Venera u aspektu sa granućim stepenom, osoba je vrlo lepih i skladnih proporcija bez viška kilograma.

Merkur, najčešće, daje vitke i mršave ljude. Ako je ascendent u zemljanom znaku, Merkur simbolizuje slabo razvijen fizikus ili izrazito nizak rast. U vazdušnim znacima daje vrlo mršave ljude natprosečne visine. Često se za njega vezuju mali i vitki prsti i mala površina noktiju. Lice je usko, duguljasto, a kod žena grudi su male, a ramena vrlo uska.

Mesec, kao najbrže nebesko telo, ima mnogo lica i njegov "uticaj" veoma zavisi od faze u kojoj se nalazi. U prvoj četvrti simbolizuje vrlo lepe, skladne i vitke proporcije, u drugoj mišićave i snažne ljude. Kada je u fazi opadanja od opozicije sa Suncem do poslednje četvrti, Mesec daje mršave, suve fizionomije slabe muskulature, a u poslednjoj četvrti daje najviše od svoje osnovne simbolike koja se tiče vode i flegmatičnog temperamenta pa je tada simbol debljih i tromijih ljudi. Od faza veći značaj imaju mundani kvadrati i konjunkcije sa ascendentom jer, tada, Mesec ima istu simboliku kao i u poslednjoj četvrti. Od svih planeta Mesečev uticaj ponajviše zavisi od temperamenta. Takodje, za njega se vezuje okruglo, mesnato lice, krupne oči, vrlo bled ten i izražena maljavost kada je u fazi rasta. Svoju simboliku Mesec naročito izražava ako se, u aspektu prema ascendentu, nadje na stepenima tzv. lunarnih kuća koje predstavljaju prosečnu dužinu njegovog dnevnog kretanja. Ti stepeni su: oko 23 i 26 stepeni kardinalnih znakova, 9 i 21 stepeni fiksnih i oko 4 i 17 stepeni fleksibilnih znakova.

Što se znakova tiče svaki znak ima neke svoje specificnosti, ali, generalno posmatrano, vazdušni su najviši, vatreni često nemaju izraženu simboliku što se visine tiče pa jednako mogu biti i visoki i niski. Vodeni i zemljani su niži. Ovan na ascendentu simbolizuje široko čelo, izražene obrve i arkade, uzak nos, sitnije oči i špicastu bradu. Lice je znatno šire u gornjem delu, trouglastog oblika. Bikovi su niži, snažnijeg gornjeg dela tela, okruglog lica i tromog hoda. Blizanci su vitki, dugačkih udova, malih i uskih grudi i, često, vrlo mladoliki. Rak simbolizuje spor i nepravilan hod, okruglo lice i veći razmak između očiju. Lav daje izraženo, okruglo lice i šira ramena kod muškaraca. Torzo je, često, upadljivo snažniji od donjeg dela tela pa noge deluju kraće. Device su suve, vitke, slične blizancima, ali znatno niže. Za njih je karakterističan nos i nozdrve koje su široke ili oštre. Vage su visoke, lepo gradjene, vitke i skladnih proporcija. Škorpije mogu biti jednako mršave i zdepaste što zavisi od vrlo bliskih aspekata koje stepen ascendenta pravi sa planetama. Obično nisu visoke i, kao i svi vodeni znaci, imaju šire bokove. Strelci, poput vaga, imaju često vrlo lepo i proporcionalno telo, duguljasto lice i izražen osmeh i zube. Od vatrenih znakova strelac je najviši. Jarac je, po osnovnoj simbolici, suv i viši, ali vrlo pokretan. Ima izraženo tanke noge i naglašene zglobove. Poput ovna daje širi gornji deo glave i špicastu bradu. Vodolije su visoke i najsnažnije od vazdušnih znakova. Često imaju jak gornji deo tela. Ribe simbolizuju niske, oble i mekše fizionomije, kraće noge i mala stopala. Vodeni znaci često daju masnu i vlažnu kožu.

Za analizu fizičkog izgleda od značaju su i tzv. azimenski stepeni ili deficitarni stepeni kako ih Vilijem Lili (William Lilly) zove. Ova posebna mesta na zodijačkom krugu imaju značaj za astrološko objašnje nekih većih fizičkih nedostataka i defekata jer se veruje da, ako se stepen ascendenta, njegov vladar ili neko svetlo nadju na njima, osoba će imati neki izražen nedostatak na delu tela koji simbolizuje znak u kome se nalaze ili na delu tela koji simbolizuje kuća kojom svetlo ili planeta vlada. Ti stepeni su sledeći: u Ovnu ih nema, u Biku (6. 7. 8. 9. 10.), u Blizancima ih nema, u Raku (9. 10. 11. 12.), u Lavu (18. 27. 28.), u Devici i Vagi ih nema, u Škorpiji (19. 28.), u Strelcu (1. 7. 8. 18. 19.), u Jarcu (26. 27. 28. 29. ), u Vodoliji (18. 19.), a u Ribama ih nema. Ovi su stepeni redni, a ne osnovni.

Belezi, mladeži, ožiljci i bradavice, najčešće su predstavljeni znakom na ascendentu, njegovim dispozitorom, vrhom VI kuće, dospozitorom VI kuće i pozicijom Meseca. Delovi tela predstavljeni su i znacima i kućama s tim što, po teoriji, vrh kuće se tumači prema znaku, a planeta prema mundanoj poziciji. Prvi deo kuće/znaka označava gornji deo odredjenog dela tela, a drugi deo kuće/znaka donji deo. Kada posmatramo planete, ako su one i znaci muški, beleg ili ožiljak biće na desnoj strani, ako su ženski onda na levoj.

Autor: Nataša Karalić Koprivica
www.natasakaralic.com
astro.natasakaralic@gmail.com

POSETITE WWW.HORARNAASTROLOGIJA.COM - INTERNET BLOG POSVEĆEN VEŠTINI HORARNE ASTROLOGIJE

22 August 2010

Seksualnost u tradicionalnoj astrologiji

Seksualnost spada u nagonski deo ličnosti i kao takav, po teoriji Sigmunda Frojda, spada u onu grupu instinkata koja se naziva instinktom života (eros). Naspram ovog, pored mnogih drugih nagona, stoji i nagon ka smrti ili, kako ga on naziva, tanatos. Čini se da je njegova teorija u ovom smislu bliska seksualnosti kakvom je vidi tradicionalna astrologija iz jednostavnog razloga što seksualni razdvaja od destruktivnog nagona. U skladu sa ovim, seksualnost kao nagon za održanjem vrste u svom čistom i primarnom obliku isključivo ima veze sa V mundanom kućom, planetama Venerom i Marsom. Moderna astrologija veoma lako seksualnost posmatra kroz VIII kuću sto je principijelno pogrešno jer je ova kuća, zajedno sa njenim prirodnim vladarom Saturnom, simbolički vezana za tanatos, odnosno, za instinkt smrti. VIII kuća ima veze sa seksom jedino na nivou odstupanja od normalnosti u slučajevima poremećenog seksualnog nagona, na primer pedofilije ili nekrofilije.

Venera je osnovni simbol ženske seksualnosti i u svom čistom obliku simbolizuje pasivan princip koji bez aktivnog Marsovog impulsa, praktično, ne čini i ne oseća ništa. Ovo, zapravo, znači da snažna Venera ne podrazumeva automatski natprosečno razvijenu seksualnost jer je ona primarno vezana za snažnog i aktivnog Marsa. Zato je odnos Venere i Marsa u natalnoj ili sinastrijskoj analizi od najvećeg značaja i zato su žene sa snažnim Marsom seksualno aktivnije i inicijativnije od žena sa snažnom Venerom jer takve žene traže snažnu Marsovu simboliku u partnerovoj karti da bi seksualno mogle adekvatno da se izraze. Ovo ne zahteva neophodno neposredni Venera-Mars kontakt izmedju dve karte već, pre, postojanje komplementarnih faktora u zasebnim analizama. To znači da će, vrlo grubo posmatrano, žena sa jakom Venerom seksualno biti prijemčivija za muškarca sa snažnom Marsovom simbolikom bez obzira da li izmedju njene Venere i njegovog Marsa postoji aspekt. Ako aspekt postoji, da bi se smatrao afirmativnim u sinastrijskoj analizi, on mora odgovarati celokupnom kontekstu.

Nije uputno olako procenjivati nečiju seksualnost samo na osnovu kvaliteta ove dve planete jer je potrebno proceniti i stanje još nekih faktora poput vladara V polja i sve to povezivati sa vladarem ascendenta i ostalim delovima jednog horoskopa. Vladar V u plodnim znacima, a to su vodeni, Mars u vodenim znacima, Venera u Škorpiji, stelijum u V, V kuća u vodenim znacima, a naročito škorpiji i ribama, Mars u V ili Venera u V u vodenim znacima, Mars u biku u vezi sa vladarem ascendenta ili V poljem, samo su neke od indicija razvijene seksualnosti. Takodje i naglašeno VII polje govori o istom. Vodeni element je u ovim nabrajanjima prilično zastupljen, a to je zato što se njegova simbolika dovodi u vezu sa nagonima i instiktima, a seksualnost je upravo to. Iz istog razloga Venera je prirodni vladar V kuće, planeta vodene simbolike, egzaltirana u vodenom znaku, a Mars vladar vodenog tripliciteta i planeta koja je najjača upravo u vodenoj Škorpiji jer u ovom znaku, na prvih 10 stepeni, on ostvaruje sticaj zodijačkih dostojanstava od domicila, preko tripliciteta do termina i lica. Nijedna planeta nigde nije ovako jaka kao Mars na prvih 10 stepeni škorpije. Prerano stupanje u seksualne odnose obično se vezuje za blisku konjunkciju vladara ascendenta sa descendentom u vodenom znaku, Mars na ascendentu ili descendentu, takodje u vodenom znaku, aflikovanu Veneru koja je u vezi sa ascendentom ili V poljem. Promiskuitet uvek pretpostavlja prejakog Marsa, preintenzivno VII polje koje je, na neki način, prenaglašeno ili od Saturna aflikovanu Veneru u ženskim kartama. Venera-Saturn loš odnos jednako može dati promiskuitet ili seksualnu apstinenciju i inhibiranost onda kada se psihološka pozadina aspekta manifestuje kao natkompenzacija. Šta će prevagnuti, promiskuitet ili seksualna inhibiranost zavisi i od stanja Marsa i V polja. Promiskuitetni muškarci u svojim kartama imaju prenaglašenu Marsovu simboliku, Škorpiju ili Ribe u vezi sa signifikatorima seksa, Mars na ascendentu u životinjskim znacima i sl. Slabije razvijen seksualni nagon i celibat se vezuju za Saturnovu simboliku. Dostojanstven Saturn u devici ili u I polju u aspektu sa Venerom, prenaglašena zemljana simbolika ili prenaglašeno IX polje. Saturn u XII, takodje ponekad može da ukaže na isto. Isto tako, previše vazduha u nečijoj karti ukazuje na slabije razvijen seksualni nagon.

Pored VIII kuće veruje se da i XII donekle ima veze sa seksualnim poremećajima jer je ova kuća kuća naših slabosti, mana i naših preteranih hedonističkih potreba. U tradicionalnom haldejskom planetarnom poretku Venera je vladar i V i XII kuće s tim sto je u V zdrava, a u XII ukazuje na previše od svoje osnovne simbolike. Morinus za ovu kuću kaže da je kuća "sveta, tela i djavola". Sveta u smislu materijalnog pada i postojanja jer je ovo prva kuća koju sledimo u smeru kazaljki na satu koji predstavlja sunčevo primarno kretanje koje, opet, naše postojanje dovodi u vezu sa vremenom, a vreme sa postojanjem. Mnogostruka je simbolika slabosti, mana i grešnosti ove kuće, a Venera i Mars u njoj simbolizuju previše telesnosti u nečijoj prirodi. Zbog iste ove logike Saturn, prirodni vladar kontrole i umerenosti, se raduje u ovoj kući jer je u stanju da je kontroliše.


Džefri Damer - Primer poremećene seksualnosti

Zbog primera koji sledi i jednog ili dva ne baš najsrećnije odabrana izraza ovaj je tekst nakon prvog objavljivanja u časopisu "Astrologos" izazvao dosta polemika. Želim da napomenem da iznošenjem primera serijskog ubice koji je bio homoseksualac nisam imala druge namere osim da javno iznesem dobar primer poremećene seksualnosti. Pre nego što će biti uvršten u tekst primer je analiziran u jednoj raspravi na Astro-Art forumu i tom prilikom su objavljene i određene informacije koje potiču od jednog od forenzičkih psihologa koji je u slučaju Džefrija Damera učestvovao kao jedan od sudskih veštaka. Onima koje ova tematika više interesuje je poznato da je većina serijskih ubica heteroseksualne orijentacije pa je, u tom smislu, primer Džefrija Damera samo dobar primer poremećene seksualnosti kao što bi to mogao biti i primer nekog serijskog ubice koji nije bio homoseksualac.

Džefri Damer (Jeffrey Dahmer) ( 21.5.1960. 16h34m, Milvoki ) je primer izrazito poremećene seksualnosti. Za njega se sa sigurnošću može reći da je bio homoseksualac, čovek poremećene volje i morala (psihopata), nekrofil i monstruozni ubica. Za razliku od većine serijskih ubica Damer je uzbudjenja doživljavao tek posle smrti svojih žrtava kroz seksualni odnos sa njihovim mrtvim telima i najrazličitije oblike iživljavanja i ritualnih orgijanja nad njima. Ovo povezivanje seksualnog uzbudjivanja, destrukcije i smrti jasno govori o nekrofiliji i simbolici VIII polja.

Kada se ova karta površno pogleda teško da bi se Damerova izopačenost mogla uočiti. Ipak, najveće izopačenosti retko su kad prikazane na površini jedne karte. Da bi se našle mora se ići u najfinije detalje i tako je i u ovom slučaju. Damerova Venera, vladar I polja, nalazi se u VIII polju, polju smrti. Fiksni znak u kome se Venera nalazi njegovu izopačenost čini stabilnom i nepromenljivom, a domicil vladara pokazuje da se on sasvim lepo osećao u sopstvenoj koži. Njegova nekrofilna priroda potvrdjena je i spaljenošću Merkura, vladara XII kuće koja se odnosi na celokupni nagonski deo ličosti. Inače, ovaj horoskop pokazuje preopterećenje upravo na tom nivou: vladar I u VIII (nagon za smrću), vladar XII (id, celokupni nagonski rezervoar) u VIII i tri planete u VIII kući. Veza njegove seksualnosti i simbolike VIII polja lako je uočljiva u bliskom aspektu i recepciji izmedju Saturna, vladara V i Venere, vladara VIII. Dakle, recepcija izmedju ovih planeta govori o vezi erosa i tanatosa u njegovoj karti, a blizak i lak aspekt trigona govori u prilog ostvarenja ovog potencijala. Nekrofilija je vrlo ubedljivo prikazana i preko konjunkcije tačke smrt i nekretnice Deneb Adige, I veličine, Venerine prirode u kući seksa. Dakle, tačka smrti u direktnoj je vezi sa prirodnim signifikatorom seksa Venerom (kroz prirodu ove zvezde) u samoj mundanoj kući koja se odnosi na seks. Pedofilija je prikazana kroz postavku Merkura, prirodnog signifikatora dece, a naročito muške dece u VIII polju koji preko antiscije dolazi direktno na MC. On je zbog zlostavljanja (VIII kuća) dece (Merkur), postao poznat (konjunkcija Merkura preko antiscije sa vrhom neba).

Njegov odnos prema emotivnim partnerstvima prikazan je, primarno, negativnom recepcijom izmedju vladar horizontalne ose. Venara (on) nalazi se u znaku izgona vladar VII i, isto tako, Mars vladar VII nalazi se u izgonu vladara I. Takođe, na loše stanje u VII ukazuje i kvadrat izmedju Meseca i Saturna, pri čemu je Mesec naročito aflikovan jer se nalazi u znaku Saturnovog izgona. Ovaj aspekt govori i o tome da u njegovom porodičnom okruženju i nije bilo sve tako idilično kako se javno govorilo. Saturn, vladar IV jeste dobro zodijački i mundano pozicioniran, ali je Mesec, vladar X i prirodni signifikator majke, katastrofalno pozicioniran i u lošem odnosu sa Saturnom. Dakle, odnos izmedju oca i majke (Saturn-Mesec) veoma je loš jer se planete nalaze u negativnoj recepciji i negativnom aspektu. Problem je u Mesecu koji simbolizuje njegovu majku jer se Venera nalazi u znaku domicila Meseca, a Mesec u znaku egzila Venere. Njemu je njegova majka nedostajala.

Kada je homoseksualizam u pitanju, čini se da su kod ove seksualne orijentacije koja je u nauci dugo vremena smatrana i oblikom poremećaja seksualnog nagona, meridijanska i osa horizonta od najvećeg značaja. Tako je i u slučaju Dzefrija Damera jer je njegova homoseksualnost prikazana kroz poziciju Meseca na desecendentu u egzilnom znaku njegovog signifikatora Venere i kvadratu koji Mesec prima od Saturna, pri čemu su Mesec i Saturn vladari meridijanske ose.

Autor: Nataša Karalić Koprivica
astro.natasakaralic@gmail.com

Koliko dugo ćemo živeti? (Pravila tradicionalne astrologije za procenjivanje dužine ljudskog života)

Tradicionalna astrologija  razvila je metod za procenjivanje dužine života na osnovu nekih relevantnih signifikatora natalne karte. Zbog velike smrtnosti dece u starim vremenima nastala su posebna pravila za procenu da li će novorodjenče poživeti više od godinu dana. Kao ubedljivi astrološki pokazatelji veoma rane smrti deteta smatrale su se ugaone pozicije luminara uz istovremenu blisku konjunkciju ili opoziciju svetla sa Marsom ili Saturnom i po longitudi i po latitudi, a da pri tom niti jedan benefik ne obrazuje nikakav dobar aspekt sa svetlima. Takodje, vrlo je loše ako su malefici okcidentalni u odnosu na svetla (ako izlaze posle njih) i sa njima prave konjunkciju ili ako jedno svetlo pravi konjunkciju sa jednim malefikom, a drugo svetlo izlazi neposredno pre drugog malefika. Mars naročito aflikuje Sunce kada je okcidentalan, a Saturn Mesec kada je orjentalan u odnosu na njega, a pri tom se dispozitori svetala nalaze u istom znaku u kom i svetla ili u I kući. Vrlo loša je i situacija kada se svetla nadju na uglu na stepenu ekvidistanca izmedju Marsa i Saturna. Arapski srednjovekovni astrolozi verovali su da dete neće dugo poživeti ako su vladari tripliciteta znaka ascendenta i vladari tripliciteta dominantnog svetla u odnosu na vreme rodjenja postavljeni u kadentnoj ili malefičnoj kući bez dobrog aspekta sa beneficima Juiterom ili Venerom . Da će dete preživeti detinjstvo pokazano je ugaonim pozicijama vladara tripliciteta ascendenta, vladara tripliciteta znakova svetala, s tim sto u noćnim rodjenjima prednost se daje Mesecu, a u dnevnim Suncu, zatim ugaonim pozicijama vladara tripliciteta prenatalnih sizigijuma i vladara tripliciteta tačke fortune. Od tri vladara prvi je najvažniji, a on se odredjuje u odnosu na doba rodjenja. Ohrabrujući pokazatelji biće i ugaone postavke neoštećenih svetala, benefika ili vladara ascendenta i, jednako tako, ugaona pozicija almutena karte ili hajlega. Od ugaonih kuća najsrećnije su I i X dok sukcedentna XI, po nekim autorima, ima čak i jaču zaštitnu ulogu od IV ili VII. Dodatna srećna okolnost je sticaj duktorija relevantnih signifikatora (vladara tripliciteta, luminara, benefika ili vladara ascendenta) koja se sastoji u snažnoj mundanoj, zodijačkoj, aspektnoj i poziciji prema horizontu. Ova se poslednja ogleda u orjentalnosti i okcidentalnosti gde se orjentalni signifikatori smatraju snažnijim.

Pravila za procenu dužine života svih starijih od jedne godine donekle se razlikuju u klasičnoj grčkoj i kasnijoj ptolomejskoj astrologiji, ali oba načina polaze od istog. Ta početna pozicija tiče se procene signifikatora osnovne životne sile koji se naziva hajleg ili afeta. Prva reč je arapskog porekla i u slobodnom prevodu znači "neka se oslobodi", "neka bude oslobodjen". Ovo se odnosi na onu planetu ili tačku na ekliptici koja je "oslobodjena" da se kreće dok, na osnovu dnevne Zemljine rotacije, ne sretne neku drugu planetu ili tačku koja predstavlja njenu direktnu suprotnost. Taj signifikator suprotne prirode naziva se anareta ili "rušilac života".
    
Prvi kandidati za hajlega jesu svetla Sunce i Mesec, s tim što u dnevnim rodjenjima prednost ima Sunce, a u noćnim Mesec. Da bi Sunce, odnosno Mesec, mogli da budu hajleg neophodno je da se nalaze iznad horizonta u povoljnim kućama, a to su XI, X, IX i VII. Malefične dnevne kuće XII i VIII ne uzimaju se u obzir zbog negativne simbolike koju imaju. Prva mundana kuća, iako se formalno nalazi ispod horizonta, takodje predstavlja hajleg mesto jer je sama po sebi pozitivna i simbolički direktno predstavlja osobu o čijem se horoskopu radi. Ukoliko se nijedno svetlo ne nalazi u ovim mundanim kucama, hajleg u dnevnim horoskopima tražimo u almutenu Sunca. Sama rec almuten znaci "najsnažniji" i ovde podrazumeva onu planetu koja ima najviše zodijačkog dostojanstva na odredjenom stepenu zodijačkog kruga. Ovaj astrološki faktor odredjuje se kumulativnim zbrajanjem osnovnih dostojanstava i to tako što domicil nosi 5, egzaltacija 4, triplicitet 3, termin 2, a lice 1 poen. Ukoliko almuten Sunca ne zauzima hajleg poziciju, prelazimo na almuten poslednjeg sizigijuma koji se desio pre rodjenja. Sizigijum se odnosi na početak faze mladog ili punog meseca u zavisnosti od toga koja je prethodila rodjenju. Ako se desi da se ni almuten faze ne nalazi u nekoj od pozitivnih dnevnih kuca, hajleg će, u dnevnim rodjenima, biti stepen ascendenta. U noćnim horoskopima, hajleg se najpre traži u Mesecu. Ukoliko ovo svetlo ne zauzima hajleg poziciju, okrećemo se njegovom almutenu. Sledeća opcija je almuten poslednjeg sizigijuma pre rodjenja, zatim dispozitor tačke fortune i, na kraju, ascendent kao poslednja opcija.

Neki astrolozi klasičnog grčkog perioda razvili su složenija, kvalifikovana pravila za odredjivanje hajlega. Ova pravila sačuvana su zahvaljujući radu srednjevekovnih arapskih astrologa poput Mašalaha (Masha'allah ibn Atharī ) i Abu Ali Al-Hajata (Abu 'Ali Al-Khayyat). Da bi svetlo, po ovim pravilima, bilo hajleg, neophodno je ne samo da se nalazi u benefičnim dnevnim mundanim poljima, već i da bude u aspektu sa nekom planetom koja ima bilo koje osnovno dostojanstvo na stepenu na kojem se nalazi. Ovo je najvažnija razlika izmedju ptolomejskih i klasičnih grčkih pravila o odredjivanju "nosioca životne sile" u jednom horoskopu.

Anaretu, oponenta hajlega, "rušioca života" kako ga još zovu, obično, predstavlja planeta u VIII kući. Ukoliko se desi da u njoj stoji više planeta, anareta je uvek ona planeta koja je bliža vrhu kuće. Ako je VIII polje prazno, anareta može biti ili vladar VIII ili neki malefik u zavisnosti od procene astrologa. Po teoriji smrt se dešava kada hajleg naleti na anaretu bilo sekundarnom progresijom, bilo direkcijom ekvatorijalnog luka. U praksi to uvek nije tako. Rane smrti se dešavaju i bez ovog kontakta. Ono što je zasigurno istina jeste da se nasilne, neobične i rane smrti dešavaju ljudima čije karte nose takav potencijal, koje imaju neko neobično svedočanstvo smrti, poput aflikovanog VIII polja, vladara VIII u prvoj, teško aflikovanu tačku smrti postavljenu na nekoj nekretnici ili u I polju i sl. Formule za izračunavanje tačaka smrti su ASC+VIII-MO i VIII+SA-MO. Uvek se u obzir uzimaju kako pozicija same tačke, tako i pozicija njenog vladara (vladara znaka u kojem se nalazi).

Ako se destruktivni potencijal nasluti iz karte, moći ćemo (ali ne uvek) približno da odredimo dužinu života i bez posmatranja "hajleg-anareta" kontakta i to na osnovu tzv."alkohodena". Alkohoden je "odreditelj godina" i on je uvek almuten hajlega, dakle, planeta koja ima najviše zodijačkog dostojanstva na stepenu hajlega. Često se dešava da dve planete imaju jednak zodijački potencijal. U ovakvim situacijama prednost ima planeta koja je bolje mundano pozicionirana. Kada procenjujemo alkohoden moramo ga kvalifikovati prema snazi njegovog zodijačkog i mundanog dostojanstva i prema kvalitetu aspekata koje pravi. Dobri apekti sa beneficima dodaju mu desetak godina, a loši aspekti sa maleficima oduzimaju isto toliko pa i znatno više, ukoliko je aspekt vrlo blizak. Svaka planeta ima tri seta godina (najveće, srednje i najmanje) koje poreklo vuku iz zbira njihovih termina (malih zodijačkih dostojanstava). Koliko godina će alkohoden simbolizovati zavisi od njegove snage u natalnom horoskopu.




Primer Aleksandra I Karadjordjevića, rodjenog 16.12.1888. godine u 09h 00m CET na Cetinju, pokazuje da je njegova smrt, 1934. godine, prikazana progresivnom konjunkcijom hajlega (Sunce) i anarete (Mars) koji je ujedno i vladar tačke smrti koja se nalazi na 17 stepeni ovna. Aleksandar I Karadjordjević u svom horoskopu ima tzv. naglašeno svedočanstvo smrti zbog postavke malefičnog Marsa, vladara tačke smrti u I polju.

Drugi primer je čuvena holivudska diva Merilin Monro, rodjena 1.6.1926. godine, u 09h 30m PST, u Los Andjelesu. I ona ima naglašeno pitanje smrti u svom natalu jer se Mars nalazi u VIII polju. Njen hajleg je Sunce, a alkohoden Merkuru domicilu, ali spaljen, što se smatra najgorom aflikcijom zbog čega mu možemo dati izmedju najmanjih i srednjih životnih godina, što za Merkur iznosi izmedju 20 i 48 godina života. Umrla je u 36. godini života kada se progresivni ME, koji je ujedno i vladar tačke smrti, približio stepenu njenog natalnog ascendenta.

Autor: Nataša Karalić Koprivica
www.natasakaralic.com
astro.natasakaralic@gmail.com

21 August 2010

Horarna astrologija - pojam i istorijat

Pojam horarne astrologije

Horarna astrologija je grana astrologije u okviru koje astrolog pruža odgovore na konkretna pitanja izrađujući astrološku (horarnu) kartu za vreme i datum kada je saznao (čuo ili pročitao) i razumeo pitanje koje mu je postavljeno, kao i za mesto u kome se u tom trenutku nalazio. Kada govorimo o pojmu horarne astrologije važno je napomenuti da između horarne i natalne astrologije postoji značajna razlika. Predmet horarne astrologije je ograničen na analizu (pružanje odgovora) na jedno sasvim određeno pitanje koje je postavljeno astrologu u nameri dobijanja konkretnog astrološkog odgovora. Za razliku od horarne astrologije, predmet natalne astrologije nije toliko ograničen i odnosi se na najvažnije aspekte života osobe kojoj se izrađuje natalni horoskop (temperament, ponašanje i karakter, zdravstvene prilike, različite životne predispozicije - posebno one koje se odnose na školovanje, izbor zanimanja i stručno usavršavanje, emotivni život i sklonost ka određenom tipu partnera, prilike u porodici i braku, potomstvo i odnosi sa decom, poslovne i finansijske prilike tokom života, mogućnost odlaska i boravka u inostranstvu i dr.). Razlika u onome što horarna i natalna astrologija imaju za svoj predmet povlači za sobom i jednu praktičnu posledicu - horarna astrologija, odnosno horarni horoskopi su znatno pogodnije astrološko sredstvo za pružanje preciznih odgovora na neko jasno i konkretno pitanje, dok su natalni horoskopi pogodniji za jednu širu, ali, istovremeno, i opštiju analizu celokupnog života natusa, odnosno najvažnijih aspekata života.

  
Istorijat (poreklo) horarne astrologije

Hronološki posmatrano, horarna astrologija je najmlađa grana astrologije, tako da tvrdnje da je najstarija, koje se povremeno mogu naći, zapravo, nisu tačne. Najstarija je, bez sumnje,  tzv. protomundana astrologija ranog vavilonskog perioda. Nakon ove prve vavilonske astrologije razvila se natalna astrologija izmedju VIII i V veka pre nove ere. Horarna astrologija se razvila, nakon natalne astrologije, iz skupine starogrčkih astroloških metoda poznate pod nazivom katarhai (počeci). Katarhai su  uporedne, prediktivne i dijagnostičke astrološke  tehnike analiza karata napravljenih za trenutke raznovrsnih početaka koje su se, obično, poredile sa radiks kartama (najčešće natalnim). Katarhai karte se dele na uporedne karte početaka (elekcije), prediktivne karte početaka (pitanja) i dijagnostičke karte (horarne dekumbiture ili jatromatematičke dekumbiture). U najširem smislu katarhai podrazumevaju i sve karte napravljene za trenutak objave vesti u vezi sa bilo kojim događajem. Kao što se iz navedene podele katarhai karata može uočiti horarna astrologija se razvila iz katarhai prediktivnih karata početaka, dijagnostičkih katarhai karata i katarhai karata objava vesti.

Najranija pravila katarhai astrologije iz kojih će se razviti horarna astrologija se dosta razlikuju od kasnijih arapskih i evropskih pravila koja su uspostavljena u vreme kada horarna astrologija doživljava svoju ekspanziju i formira se kao posebna grana, otprilike, od VIII do XVII veka. Ptolomej nije pominjao katarhai metode kao ni mnogi drugi antički astrolozi poput Pola Aleksandrina, Helidora, Firmika Materna i drugih . Ta pravila katarhai (iz kojih će se kasnije razvijati horarna astrologija) su često koristili Nigidije Figul, Akvila, Antioh Atinski i Dorotej Sidonski. Antioh Atinski svoja pravila razrađuje u delu pod nazivom "O ispitivanjima", a Dorotej Sidonski u svojoj "Carmen Astrologicum".

Kada govorimo o katarhai, značajno bi bilo dodati da se danas veruje da prve katarhai metode potiču iz vavilonske magije pa se iste kod nekih autora dele i na magijsku (interventnu) i prognostičku (dijagnostičku) katarhai astrologiju. Prva se tiče elekcionih intervencija, ali i intervencija na osnovu horarnih savetodavnih pitanja i tumačenja, a prognostička se zasniva na svim horarnim kartama i kartama početaka iz kojih se, bez ikakvih intervencija, traga za predikcijom buducih događaja ili rasvetljavanjem kakve svršene situacije. Katarhai su u svom najranijem obliku zasnovane uglavnom na pozicijama horoskopskih uglova i Meseca iz čega se vidi veza sa vavilonskim lunarnim kućama (manzilama). Dorotej, na primer, akcenat stavlja na vrste znakova i naročito insistira na korišćenju podele znakova na "prave" i "pogrbljene", odnosno na kratkouzlazne i dugouzlazne, tj. na one koji izlaze za manje ili više od dva ekvinocijalna sata. Događaj se komentariše u kontekstu svakog pitanja posebno. Ovu materiju on obradjuje u V knjizi pomenutog dela "Carmen Astrologicum". Za njegov rad karakteristične su dodekatemorije znakova kao i obavezno poređenje katarhai karte sa orignalnom radiks kartom. Ova se veza gubi kasnijim samostalnim razvitkom horarne astrologije.

Za formiranje horarne astrologije kao posebne astrološke grane, razvitak njenih specifičnih pravila i veliku afirmaciju horarne astrologije posebno su zaslužni znameniti astrolozi koji su živeli i stvarali između VIII i XVII veka (Mašalah, Bonati, Sonders, Lili, Kalpeper i drugi). Oni su formirali horarnu astrologiju kakvu danas poznajemo i koja se, među malobrojnim pravim poznavaocima, danas izučava i praktično primenjuje kao deo (grana) astrologije koju nazivamo tradicionalnom astrologijom, a pojava da njome pokušavaju da se bave i oni koji slede tzv. modernu (popularnu) astrologiju izmišljajući neka nova pravila (posebno u odnosu na vreme i mesto koji su relevantni za izradu horarne karte) koja nemaju nikakvo uporište u teoriji horarne astrologije (sadržanoj u delima znamenitih astrologa) nanosi štetu ovoj staroj veštini.

Autor: Nataša Karalić Koprivica
www.natasakaralic.com
astro.natasakaralic@gmail.com

POSETITE WWW.HORARNAASTROLOGIJA.COM - INTERNET BLOG POSVEĆEN VEŠTINI HORARNE ASTROLOGIJE

18 August 2010

Kako su transsaturni uvedeni u astrologiju

Pluton

Otkriven 1930. godine, tada se nalazio na 18° Ca, retrogradan. Sada znamo da mu je za tranzit kroz znake zodijaka potrebno od 12 do 32 godine, pri čemu mu je za kompletnu revoluciju potrebno 248 godina. Pa ipak, već 1932. godine Fritz Brunhuber piše prvi članak o novootkrivenom transsaturnu, dodjeljujući ga znaku Škorpiona. Međutim, njegovo mišljenje ne dijele ostali uticajni astrolozi Njemačke, pa dolazi do žučnih rasprava i neslaganja koje se pokušavaju rješiti glasanjem. Na Brunhuberov-u žalost, ogromna većina članova udruženja njemačkih astrologa (od ukupno 33) glasa protiv prijedloga da Pluton postane novi vladar Škorpiona. Neki od članova ovog udruženja bili su Johannes Wehlow, Karl Brandler - Pracht, Walter Koch, Alfred Witte ... imena dobro poznata bolje obavještenim sljedbenicima tzv. moderne astrologije. Brunhuber ostaje nepokolebljiv i 1934. godine u Nurnbergu iz štampe izlazi njegova knjiga "Der neue Planet Pluto" ("Novi planet Pluton") po kojoj je ovaj transsaturn vladar Škorpiona. Sva proizvoljnost ove tvrdnje i njena apsurdnost postaju očigledne ako uzmemo u obzir činjenicu da je Pluton tek 1984. ušao u znak Škorpiona, svoj navodni domicil. Ipak, Brunhuber je na osnovu (nepostojećeg) iskustva i opservacija ipak zaključio (50 godina ranije) kako između ovog ovećeg komada kamena i leda i Škorpiona postoji prirodni afinitet ... tako je tradicionalni, pravi i jedini vladar ovog fiksnog znaka, Mars, izgubio vjekovni primat i vladavinu u svom noćnom, ženskom domicilu (iskljucivo iz ugla tzv. moderne astrologije posmatrano, podrazumjeva se). Što je najgore, ideje iz te knjige žive su i danas, tek neznatno modifikovane (knjiga je doživjela ukupno četiri izdanja). Tako je danas Pluton na jednom kraju beskrajnog spektra novotarija moderne astrologije simbol duše, jezgra njenih želja, djela i karme iz prošlih života (Jeff Greene, "Pluto - the Evolutionary Journey of the Soul"), a na drugom kraju on predstavlja Sotonu i pakt koji je svaka duša na zemlji sklopila s njim. Drugim riječima, njegov položaj i aspekti u natalu otkrivaju gdje smo se to i zbog čega "prodali" da bi u ovom materijalnom svijetu od Lucifera dobili nešto zauzvrat (Peter Orban, "Pluto"). Pošto u krugovima moderne astrologije postoji ideja jednakosti izmedju znaka, planete i polja, eto nama jasnog pokazatelja kako su i znak Škorpion i 8. polje postali jasni pokazatelji onog "Luciferskog" u nama ... treba li jasniji primjer pokušaja širenja satanizma kroz (između ostalog) nakaradna učenja ovakvih "astroloških škola"? Krajnje sažeto i pojednostavljeno rečeno, podrazumjeva se. Ima mnogo sličnih gluposti, koje se samo u nijansama razlikuju od navedenog. Ova dva primjera odabrana su namjerno, zbog toga što knjige pomenutih autora i sam posjedujem. Novootkriveni planet je dobio ime zahvaljujući konkursu raspisanom u jednom oksfordskom astronomskom listu. Jedanaestogodišnja Venetia Burney predložila je naziv Pluton (nju je taj transsaturn asocirao na božanstvo iz grčko-rimske mitologije, koju je rado čitala).

Na ovom mjestu bih želeo da iznesem jednu ideju. Pošto su gangsteri iz USA, kao i tadašnji evropski diktatori u usponu, Adolf Hitler i Benito Mussolini očajnicki trebali neki nov, tajanstven, mračan i moćan planet koji će ih u analima astrologije ovjekovječiti i vjerno opisati, velikodušno su potplatili uredništvo tog astronomskog časopisa da prihvati, u stvari, njihovu inicijativu i "genijalnu" ideju (prijetnje oružjem, konc-logorom, betoniranjem i sl. nisu bile nužne). Djevojčica je, normalno, bila samo maskirano sredstvo za sprovođenje ovoga plana. Naravno, sami su pažljivo i u dogovoru odabrali baš ovaj planet iz grčke mitologije ... tako bar ja na čitav ovaj razvojni put Plutona gledam, čitajuci rezonovanje i argumentaciju onih astrologa koji slijede ideje tzv. moderne astrologije za naziv, vladarstva i osobine koje su ovom transsaturnu pripisane. U tom smislu, iako priznajem da izneta ideja ima i funkciju šaljivog predaha u ovom tekstu, ako "argumenti" iz kampa moderne astrologije mogu nekome (ko ne poznaje ili ne priznaje teorijske i duhovne temelje funkcionisanja prave astrologije) zvučati ubjedljivo i logično, zašto to ne bi bio slučaj i sa ovom mojom "argumentacijom"?

Uran

Uran je prvi ugledao britanski kraljevski astronom John Flamsteed 1690. godine (ukupno ga je posmatrao najmanje 6 puta), ali, pošto nije primjetio njegovo kretanje, zaveo ga je u katalog zvijezda pod nazivom 34 Tauri. U toku slijedećeg vijeka nekoliko astronoma je zabilježilo njegovu poziciju, među njima je najnesretniji svakako bio Francuz Le Monnier. On je Uran posmatrao 8 puta u roku od 4 nedjelje (a ukupno najmanje 12 puta od 1750. godine do zvaničnog otkrića), ali nije shvatio da gleda novi planet jer je dotični "pobunjenik" i "revolucionar" tada bio u stacionarnoj fazi. Zbog toga je neshvatljivo da se u vrijeme stvarnog otkrića Urana (1690) nije desila nijedna velika revolucija (ona u Engleskoj se već okončala, a američka i francuska malo su više kasnile za ovim navodnim vjesnikom "novog doba" i "napretka", "slobode i jednakosti"). Izgleda da njegovo dejstvo, uprkos onoga što moderna astrologija tvrdi, nije bilo niti brzo niti iznenadno ... zaista čudan neki planet, gotovo ljudske osjetljivosti, pošto je on prvo morao biti zvanično proglašen novim otkrićem i zvanično dobiti naziv Uran da bi mogao početi dejstvovati. Primjetićemo da ne postoje paralele u tom smislu sa 7 planeta tradicije. One nisu počele djelovati tek nakon dobijanja imena i vještački konstruisanih osobina koje navodno posjeduju, a koje bi bile plod mješavine ideja nove epohe "Prosvjećenosti", iskrivljene grčko-rimske mitologije i još ponečega ... kao njihove "moderne više oktave" - Uran, Neptun i Pluton.

Zvanično otkriće se, u stvari, pripisuje Williamu Herschel-u koji ga je (ponovo) "otkrio" 13. 3. 1781. godine. Sve do maja te godine, bio je ubjeđen da je otkrio novi komet. Tada je intervenisao poznati francuski lovac na komete Charles Messier i ispravio njegovu zabludu. Herschel je novu planetu nazvao Georgium Sidus po engleskom kralju Georgu III, koji mu je za ovo otkriće dao stipendiju i titulu. Sve do 1850. godine, ovaj naziv se upotrebljava u "Nautičkom almanahu" ("Nautical Almanac"). Naziv Uran predložio je Nijemac Johann Bode odmah po zvaničnom otkriću, pozivajući se na grčku mitologiju. Njegovo rezonovanje bilo je slijedeće: poredak planeta od Marsa do Urana predstavlja generacijski poredak bogova, pošto je Uran mitološki otac Saturna, "logično" je stoga da Uran bude slijedeći planet u nizu, pošto je "iznad" Saturna. Medjutim, šta ćemo sa tom "logikom" u slučaju Neptuna (Posejdona) i Plutona (Hadesa) koji su otkriveni kasnije i dalje su od Urana, nikako se ne uklapajući u takav "poredak", pošto su to nazivi božanstava koja su u mitologiji u stvari bila djeca Saturna (Kronosa) i, stoga, braća Jupitera (Zeusa)?! Zatim, po mitologiji, Uran je bio taj koji je savršeno igrao ulogu tiranina, zatvarajući svoju djecu (titane) kojom nije bio zadovoljan, u utrobu njihove majke, a svoje žene Gaie. Uran je navodno, po mitologiji, bio prvo božanstvo (bar po tumačenju "modernih" astrologa). To, međutim, nije tačno. Prvo je vladao Chaos, iz njega je nastala Gaia (zemlja), ona je rodila Urana (nebo), koga je kasnije uzela za muža i s njim izrodila mnogobrojno potomstvo titana.

Navodni pobunjenik, Uran, to uopšte nije bio, mitologija o tome dosljedno ćuti. Ali mašta "modernih astrologa" je neiscrpna kada treba stvoriti pokrića za vlastite neodržive "astrološke" teorije. Ko se u stvari prvi pobunio ako ne Saturn (Kronos), koji je po nagovoru svoje majke Gaie srpom odrubio Uranove genitalije, rušeći tako njegovu tiraniju i preuzevši vlast u svoje ruke? Dalje od ovoga momenta nam mitovi ništa više ne kažu o Uranu, tobožnjem revolucionaru i borcu protiv despotije ... ali o svemu ovome više i iz apsurdnog ugla "modernih" autora, u nastavku ovog teksta.

1780-te nisu baš predstavljale vrhunac astrološkog stvaralaštva i izdavaštva u Engleskoj i malo je novog pisano i objavljeno sve dok početkom 19. vijeka Robert Cross Smith (1795 - 1832), prvi Raphael i jedan od sedmorice engleskih astrologa koji će tokom 19. vijeka pisati pod tim pseudonimom, nije pokrenuo stvari s mrtve tačke. Znamo da se Uran postepeno počeo koristiti u astrološkim analizama, vremenom mu je dodijeljen i domicil u znaku Vodolije. Ko je s time započeo?

Astrolog Robert Hand, u intervjuu datom Judi Vitale 1996. godine spominje prvog Raphaela u tom kontekstu i kaže: "Njegovo rezonovanje išlo je ovako - pošto Merkur vlada Djevicom, Venera Vagom, Mars Škorpionom, Jupiter Strijelcem, Saturn Jarcom, iz toga proizlazi da novi planet mora vladati Vodolijom". U skladu sa tom pogrešnom "astrološkom logikom", Neptun je kao domicil dobio Ribe, ali je kod Plutona nešto poslo naopako, pa je umjesto u Ovna, neočekivano i mimo dotadašnje "logike" "sletio" u Škorpiona. Za pretpostaviti je da se Pluton sam "izjasnio" da tako želi i otkrio svoju namjeru Fritzu Brunhuber-u (medijumskim kanalima, podrazumjeva se) zbog čega se ovaj tako žestoko borio, sam protiv svih, i na kraju uspio da Plutona "udomi" tamo gdje mu je zapovjeđeno. Naravno da je uspio - uzeli smo k znanju, jer nam tako naše "moderne" kolege astrolozi kažu, da Pluton raspolaže praiskonskim i neiscrpnim rezervoarom krajnje suptilne, ali nadasve sugestivne, neodoljive, manipulativne psihološko - seksualne energije. Ona marsovska (svakako već demode, dotrajala i zamorena) je u poređenju sa takvim prekambrijskim bujicama sirovog i surovog erosa i tanatosa samo jedan jadan, impotentan mali ispljuvak. Ali, da se vratimo nazad Uranu ...

Kasniji astrolozi, još i na samom kraju 19. vijeka, ipak nisu svi dijelili njegovo (Raphael-ovo) mišljenje. A.J. Pierce, poznat i pod pseudonimom Zadkiel, u "Udžbeniku astrologije" iz 1879. saopštava: "Neki današnji astrolozi dodijelili su Uran Vodoliji, lišavajući tako Saturna njegovog dnevnog domicila, ili prisiljavajući ga na partnerstvo. Ipak, dok nas iskustvo ne nauči u kojim znacima su Uran i Neptun najuticajniji, ja odbijam da prihvatim tako brzoplet pokušaj zbrinjavanja beskućnika - lutalica". Walter Gorn Old koji je pod pseudonimom Sepharial pisao od 1864. do 1929. godine nije prihvatao ideju da Uran vlada Vodolijom. U svom "Astrološkom priručniku" iz 1898. godine on kaže da je: "domicil Urana neodredjen, iako je najbolje položen u vazdušnom triplicitetu". Posljednji Raphael u nizu, Robert Thomas Cross (1850 - 1923) napisao je u "Horarnoj astrologiji" iz 1883. godine da je Vodolija domicil Urana, a u "Ključu za astrologiju" iz 1891. na str. 27/28 počinje biti defanzivan po tom pitanju i kaže: "Bilo je negodovanja zbog moje dodjele Urana Vodoliji. Ja ne mogu naći nijedan razlog da promijenim svoje mišljenje, jer Vodolija je naučni znak, koji voli sve što je neobično, čudnovato kao i kopkanje po okultnim naukama. Uran je po svojoj prirodi tome veoma sličan". Egzaltaciju Urana vidio je u Škorpionu, a radovanje u Vagi i Škorpionu, najveće slučajno dostojanstvo kad je položen u 9. polju horoskopa. "Horarna astrologija" iz 1896. (W.J. Simmonite) takođe zastupa stav da Uran vlada Vodolijom. Ipak, čak još i 1909. Alan Leo je napisao u knjizi "Astrologija za svakoga": "Astrolozi nisu dodijelili Uran ni jednom znaku, iako je Vodolija kao njegov domicil često predlagan".

Ali, ostaje pitanje - ko je prvi dao ovakav prijedlog?

Prvi Raphael, u svom "Astrološkom priručniku" iz 1828. godine jasno kaže da Saturn vlada Vodolijom. On spominje Urana, ali kaže da, pošto je nedavno otkriven, niko nije iskusio više od njegovog poluciklusa. Po njegovom iskustvu, i iskustvu drugih astrologa, Uran se ističe po svojim "zlim i nesretnim efektima". Njegovu prirodu opisuje kao "ekstremno frigidnu, hladnu, suvu, lišenu svakog ohrabrujućeg i pozitivnog uticaja" karakterišući njegov uticaj kao kombinaciju Saturn/Merkur. Dodaje da postoji razlog za "pretpostavku kako ima poseban afinitet sa vazdušnim znacima. Imamo razloga da mislimo (na osnovu proučavanja nekoliko hiljada horoskopa) da se raduje u Vodoliji". Veoma je čudan ovaj njegov zaključak da se Uran raduje u Vodoliji, ako uzmemo u obzir činjenicu da je taj "ekscentrični individualista" prvi put nakon svog otkrivanja usao u Vodoliju tek mjesec dana nakon izlaska "Astrološkog priručnika" iz stampe. U "Astrologu 19. vijeka" iz 1825. godine, na strani 134 on tumači horoskop pada balona. U tom tekstu Uran naziva Georgium Sidus i kaže da vlada 4. poljem (vrh polja pada u Vodoliju). Par strana dalje, u istom priručniku, kaže da "Uran nema kuću koja mu je dodjeljena". Vidljivo je da ga je fantomski i nepostojeći "uticaj" ovog planeta bacao u očaj.

Posljednji Raphael bio je prvi koji je napisao da astrologijom i astrolozima vlada Uran. U svom "Astrološkom vodiču" iz 1879. je ustvrdio: "Astrolozi, po pravilu, imaju planet Herschel istaknut u svojim natalima". Ironija (ili bolje rečeno, tragedija) ne može biti veća. Krio se pod pseudonimom jednog od 7 arhandjela, a znamo da je u tradicionalnoj (pravoj) astrologiji svakoj planeti dodijeljen po jedan. Raphael se dovodi u vezu sa Merkurom, stvarnim vladarom astrologije, a to je Robert T. Cross i znao kada je pseudonim birao. Kao i svi ostali prije njega.

Koncept vladarstava, kako nam je prenesen, zapravo podrazumjeva dva zasebna elementa:

  1. vladavina znacima, koju sačinjava pet osnovnih dostojanstava (domicil, egzaltacija, triplicitet, termin i lice) kao i uzajamna recepcija
  2. prirodna vladavina, pri čemu se vladavina nekom stvari pripisuje planeti, znaku ili polju

Sa klasične tačke gledišta, ne postoji kontroverza po pitanju vladavine znakom, osim nekih varijacija u vladarima tripliciteta i dva različita seta termina (tzv. haldejski i egipatski). Mnogi "moderni" astrolozi (od 19. vijeka do danas) su pokušavali da integrišu tri transsaturna u šemu vladavine znacima (prvenstveno dodjeljujući im znake njihovog navodnog domicila i egzaltacije), ignorišući pri tome postojanje ostala tri osnovna dostojanstva. Premisa moderne astrologije (donekle potpomognuta određenim konceptima klasične filozofije) je da bi se vladarstvo trebalo pripisati na osnovu doktrine afiniteta. Prirodni vladar nekog objekta trebalo bi shodno tome, biti onaj planet, znak ili polje koji najviše liči na taj objekt (to je filozofsko opravdanje za jednačinu Mars = Ovan = 1. polje) pošto je Mars planet koji najviše "liči" na Ovna i na 1. polje horoskopa. Pa ipak, ovakva filozofska doktrina nije pominjana u klasično doba da bi objasnila ovu pojednostavljenu jednačinu, koja je ionako narušila kosignifikatore polja horoskopa. Jedno pitanje čezne za odgovorom - šta uraditi sa transsaturnima? Dio odgovora bio bi - pripisati im prirodna vladarstva na osnovu doktrine afiniteta, što ipak ostavlja dva problema nerješena. Prvi je da je razumjevanje ova tri planeta postalo toliko isprepleteno sa jednačinom planeta = znak = polje da mnogi astrolozi nisu u stanju dati koherentne definicije ove tri planete nezavisno od njihovih tobožnjih ekvivalenata. Rijetko se može naći ozbiljna rasprava o tome kako je moguće izjednačiti tobožnju naglost i nepredvidivost Urana sa fiksnim znakom Vodolije ili navodnu revolucionarno - transformativnu prirodu Plutona sa isto tako fiksnim znakom Škorpiona. Drugi problem je, u stvari, pitanje - da li bi prirodna vladarstva, već pripisana haldejskim planetama, trebalo prebaciti na Uran, Neptun i Pluton? Jedna teorija promovisana u krugovima moderne astrologije je da ova tri transsaturna predstavljaju "više oktave" Merkura, Venere i Marsa. Ako je to tačno, onda bi prijenos prirodnih vladarstava od ove tri planete tradicije ka transsaturnima morao biti jasno vidljiv. Međutim, priložena tabela će pokazati da to nije slučaj!

Planeta Uran Neptun Pluton
Sunce 4 1 1
Mesec 0 5 1
Merkur 1 2 1
Venera 1 4 4
Mars 4 0 5
Jupiter 2 0 2
Saturn 2 7 6

U tabeli su upoređena vladarstva koja je planetama pripisao Rex Bills kao predstavnik tzv. moderne astrologije i Al-Biruni kao predstavnik astrološke tradicije. Prikazuje samo one slučajeve u kojima se prirodna vladarstva pripisana transsaturnima poklapaju sa onima koja je planetama tradicije pripisao Al-Biruni. Da je teorija "viših oktava" tačna, jasno bi bila vidljiva pretežna smjena vladarstava od Merkura ka Uranu, Venere ka Neptunu, Marsa ka Plutonu. Kao što se može primjetiti, to nije slučaj. Pluton i Neptun, što je očigledno, najviše značenja vuku iz atributa pripisanih starom malefiku Saturnu, pa bi po toj logici oni trebali biti njegove "više oktave". Neptun je jasan "produkt" kombinovanih atributa Mjeseca/Saturna, što je iz ugla moderne astrološke teorije neprihvatljivo, ali činjenice su činjenice. Tabela, također, jasno ruši tvrdnje zastupljene u tzv. modernoj astrologiji da je Neptun zamijenio Jupitera kao vladara Riba, Pluton Marsa u Škorpionu, Uran Saturna u Vodoliji.

Autor: Cor Scorpii